در این چند روز که بی اینترنت بودم، زندگی تقریبا بی حرکت بود. انگار جریان نداشت. مثل همان خون های ریخته شده ایی که دیگر در رگ های جوانان ما جریان ندارند.
از شدت کلافگی سعی کردم سخنرانی های دکتر آذرخش مکری را از اپ فلک زده ی روبیکا پیدا کنم. چون حتی خود سایت دکتر مکری هم بالا نمی آمد که بخواهم پادکست ها را دانلود کنم.
با اشتیاق به سه پادکست در یک روز گوش دادم، هیچکسی را ندیده ام که انقدر بدون سو گیری درمورد مسائل علمی و روانشناسی شیوا سخنرانی کند.
یکی از سخنرانی های ایشان مربوط به کلک های حافظه بود.خلاصه ی ماجرا و نتیجه گیری این بود که هروقت خاطره ایی را با جزئیات کامل تری به یاد می آوریم، احتمال آن بیشتر است که آن خاطره دفعه ی بعدی تحریف شده به یاد آورده شود.
خیلی دوست دارم برای شما مطالب علمی بنویسم، اما اخباری که از جوانان مملکت میشنوم، قلبم را به درد می آورد. نمیتوانم زندگی را بدون حتی یکی از آن جوانان تصور کنم. شنیده ام یکی از کشته شده ها متولد ۸۹ بوده. بچه کلاس نهمی!
اما من زنده ماندم، و باید برای زنده بودن بجنگم. نباید اجازه دهم که کسی باعث خاموش شدن شمع درون قلبم شود. در آینده یک درمانگر خواهم بود. باید مقالات بیشتری مطالعه کنم تا اخلاق کاری ام را در آینده حفظ کنم. باید به این مردم غم زده کمک کنم.
این چند روز که فکر کردم، فقط یک دلیل برای زنده ماندن پیدا کرده ام، علم!
حتی اگر هوش مصنوعی جای تمام پژوهشگران را بگیرد، من باز هم بخاطر یادگیری و کشف ادامه میدهم. تنها چیزی که به روح من معنا میدهد علم و یادگیری است. اما متاسفانه این سیاه صورت ها ویکی پدیا ساده را هم بسته اند.
سعی کردم در این چند روز، چند کتاب علمی ایی که قبلا دانلود کرده بودم را خلاصه کرده و بعدا برای شما به زبان فارسی ارائه دهم. کتاب ها همه آخرین ویرایش و به زبان انگلیسی هستند. قبلا دوست داشتم مترجم این نوع کتاب ها شوم اما خوب شنیده ام که ترجمه واقعا بازار جالبی ندارد.
امیدوارم هرکسی که این را میخواند معنایی برای زندگی داشته باشد.
