آخرش چی؟

بعدش چی؟

مدرک زبان‌م رو که گرفتم این حسو داشتم ، "حالا که چی؟ "

رسما فقط یه تیکه کاغذ بود... چیزی که بخاطرش چند سال کلاس رفتم تو خالی از آب دراومد. حاصل تلاش من همون لحظات خوبی بود که کلاس میرفتم و همون انگیزی و اعتماد به نفسی که از کلاس میگرفتم. اینا بود که ارزشمند بود و همین هاست که موندنیه . مقصد واقعا معنی نداره ؛ همون لحظه که بهش برسی میگی : خب که چی؟

کار و پول و مدرک و.. همه نیازه و همه خوبه ولی خوشبختی ما همون لحظاتی که داریم براشون تلاش میکنیم بهمون داده میشه. لذتی ماورایی بعد از رسیدن وجود نداره. تمام لذتی که بهش فکر میکنیم داره خورد خورد توی مسیر بهمون داده میشه.