منِ پیش از تو

میدونی، منِ قبل از تو ،خودش از پس زندگی بر اومده ،خودش زندگی رو به دوش کشیده ،خودش زمین خورده ،خودش از جا بلند شده خودش زخماش رو بسته، خودش با تنهاییش دوست شده، خودش شبا جای غم رو پهن کرده براش قصه گفته
اما از روزی که تو اومدی همه چی انگار عوض شد مثل یه خودکار که جوهر پس میداد
توی همه زندگیم نشت کردی و رنگ همه چی عوض شد یه حضور کوتاه و موقت ....
بعد رفتن تو تنهایی هنوز همون تنهاییه
غم هنوز همون غمه
اما نمیدونم چرا من دیگه همون من نیست
چرا یادم نمیاد شبا رو چجوری با اتاق سرد و خالی صبح میکردم
چرا یادم نیست کدوم قصه رو برای غم میخوندم که راحت می‌خوابید
چرا نمیتونم از جام بلند بشم ....
چرا از این جا به بعد زندگی رو دیگه بلد نیستم .....