در بیست و ششم اوت سال 1652، دریاسالار هلندی، میخیل دِ رویتر، با فرماندهی یک ناوگان بیست و سه کشتی جنگی و شش کشتی آتشزا، در نزدیکی پلیموت انگلستان، با ناوگانی از کشورهای مشترکالمنافع انگلستان به فرماندهی دریاسالار جورج آیسکیو روبرو شد. این ناوگان انگلیسی متشکل از سی و هشت کشتی جنگی و چهار کشتی آتشزا بود که وظیفه محافظت از کاروان ماهیگیری در کانال مانش را بر عهده داشتند. ناوگان انگلیسی از نظر تعداد و قدرت آتش برتری محسوسی داشت، اما کشتیهای آنها به دلیل گذراندن مدت طولانی در دریا، از نظر ذخایر و مهمات در مضیقه بودند و خدمه آنها نیز خسته و فرسوده بودند. در مقابل، ناوگان هلندی تازه از تعمیر و تجهیز خارج شده و از آمادگی کامل رزمی برخوردار بود.
نبرد در حوالی ساعت چهار بعد از ظهر، زمانی که ناوگان انگلیسی که در حال گشتزنی در غرب پلیموت بود، ناوگان دِ رویتر را در حال نزدیک شدن از سمت جنوب شرقی مشاهده کرد، آغاز شد. آیسکیو که از کمبود باروت و مهمات در کشتیهای خود آگاه بود، اما به دلیل حضور کاروان ماهیگیری در نزدیکی، چارهای جز درگیری نداشت. او ناوگان خود را در یک خط جنگی منظم آرایش داد و بادبانهای اصلی را برای کاهش سرعت و حفظ انسجام آرایش بالا کشید. دِ رویتر نیز که متوجه حضور کاروان ماهیگیری انگلیسی و وضعیت دفاعی آیسکیو شده بود، دستور داد ناوگانش در دو گروه جداگانه به خط مقدم و مرکز ناوگان انگلیسی حمله کنند. او شخصاً با کشتی پرچمدار خود به نام "نپتون" به قلب ناوگان دشمن یورش برد.
در ساعات اولیه نبرد، هلندیها با استفاده از برتری خود در تعداد گلولههای توپ و مهارت بالای توپچی هایشان، فشار سنگینی را بر ناوگان انگلیسی وارد آوردند. کشتیهای انگلیسی که از مهمات کافی برخوردار نبودند، با احتیاط بیشتری آتش میکردند. با این وجود، آتش متقابل انگلیسیها نیز دقیق و مؤثر بود. گلولههای توپ زنجیری که برای پاره کردن بادبانها و طنابها طراحی شده بودند، خسارت زیادی به تجهیزات متحرک کشتیهای هلندی وارد میکردند. یکی از شدیدترین درگیریها در اطراف کشتی پرچمدار آیسکیو به نام "جیمز" رخ داد. این کشتی مورد هجوم همزمان چندین کشتی هلندی قرار گرفت و بیش از صد و پنجاه گلوله توپ به بدنه و عرشه آن اصابت کرد. دکل بزرگ این کشتی شکست و تیرهای چوبی عرشه فوقانی در هم کوبیده شدند، اما خدمه آن به فرماندهی آیسکیو با سرسختی به دفاع ادامه دادند.
با تاریک شدن هوا در حدود ساعت هشت شب، دو ناوگان که به شدت آسیب دیده بودند، از یکدیگر جدا شدند. خسارات وارده به کشتیهای هلندی نیز قابل توجه بود. کشتی "نپتون" دِ رویتر نیز متحمل آسیبهای جدی در بدنه و دکلها شد. ناوگان انگلیسی در طول شب به سختی تلاش کرد تا خط خود را حفظ کند، در حالی که برخی از کشتیهای به شدت آسیبدیده آنها برای جلوگیری از غرق شدن به سمت ساحل یدک کشیده میشدند. بامداد روز بعد، بیست و هفتم اوت، دو ناوگان بار دیگر یکدیگر را در دیدرس داشتند. دِ رویتر که از نزدیکی ناوگان انگلیسی به صخرههای ساحلی و وضعیت بحرانی آنها آگاه بود، قصد داشت با یک حمله قاطع کار را تمام کند، اما متوجه شد که چندین کشتی از اسکادران او در طول شب و در تاریکی از ناوگان اصلی جدا افتادهاند و او تنها سیزده کشتی در اختیار دارد.
با این حال، آیسکیو نیز در وضعیت بغرنجی قرار داشت. او که مهمات کشتیهایش تقریباً به اتمام رسیده بود و بسیاری از کشتی هایش توانایی مانور نداشتند، تصمیم به عقبنشینی به سمت بندر پلیموت گرفت. او با مهارت، ناوگان آسیب دیده خود را از میان صخرهها و آبهای کمعمق ساحلی عبور داد و به پناهگاه امن بندر رساند. دِ رویتر که با کاهش قدرت ناوگان خود مواجه شده بود و خطر به گل نشستن در آبهای ناآشنا را احساس میکرد، از تعقیب آنها منصرف شد. او به کشتیهای باقیمانده خود دستور داد تا کشتیهای آسیبدیده را یدک بکشند و به آرامی به سمت آبهای امنتر هلند عقبنشینی کنند. در طول این نبرد، انگلیسیها حدود هفتصد نفر کشته و زخمی دادند، در حالی که تلفات هلندیها کمتر از پانصد نفر برآورد شد. هلندیها یک کشتی خود را از دست دادند که بر اثر آتش توپخانه انگلیسی منفجر شد، و چندین کشتی انگلیسی نیز به حدی آسیب دیدند که پس از بازگشت به بندر، غیرقابل تعمیر تشخیص داده شده و از خدمت خارج شدند. نبرد پلیموت با وجود آنکه یک پیروزی قاطع برای هیچیک از طرفین نبود، اما دِ رویتر را به عنوان یک فرمانده جسور و توانا تثبیت کرد و مأموریت اصلی او که حفظ امنیت کاروان تجاری هلندی در حال عبور از کانال مانش بود، با موفقیت کامل به انجام رسید.
