در بیست و هشتم سپتامبر سال 1652، ناوگان کشورهای مشترک المنافع انگلستان به فرماندهی دریاسالار رابرت بلیک که در لنگرگاه داونز مستقر بود، از نزدیک شدن ناوگان هلندی به فرماندهی دریاسالار ویت د ویت به سمت دهانه رود تیمز مطلع شد. ویت د ویت که به تازگی به فرماندهی ناوگان هلند منصوب شده بود و در پی شکست ناوگان انگلیسی در نبرد پلیموت و بازپس گیری ابتکار عمل در دریا بود، ناوگانی متشکل از شصت و دو کشتی جنگی را در نزدیکی تپه ماسه های زیرآبی معروف به کنتیش ناک در دهانه تیمز گرد هم آورده بود. بلیک نیز بلافاصله با شصت و هشت کشتی جنگی به سمت شرق حرکت کرد تا پیش از آنکه هلندیها موقعیت خود را تثبیت کنند، با آنها درگیر شود. باد شدیدی از سمت شمال غربی میوزید و دریای مواج، شرایط را برای نبرد دشوار میساخت. ناوگان انگلیسی که از کشتیهای بزرگتر و سنگینتری برخوردار بود، در این شرایط آب و هوایی از پایداری بیشتری بهرهمند بود.
نبرد در حوالی ساعت سه بعد از ظهر، هنگامی که دو ناوگان در نزدیکی تپه ماسهای کنتیش ناک به یکدیگر رسیدند، آغاز شد. بلیک که از برتری توپخانه سنگین کشتیهای خود آگاه بود، تصمیم گرفت از تاکتیک خط جنگی استفاده کند. او ناوگان خود را در یک خط ممتد و منظم آرایش داد تا بتواند حداکثر قدرت آتش متمرکز را به سوی دشمن روانه کند. در مقابل، ویت د ویت که فرماندهی ناوگانی با کشتیهای سبکتر و با آبخور کمتر را بر عهده داشت و بسیاری از کاپیتان هایش به دلیل اختلافات سیاسی و منطقهای با او همکاری لازم را نداشتند، نتوانست آرایش جنگی منسجمی ایجاد کند. اسکادران های هلندی از بنادر مختلف و با فرماندهی افرادی که به تازگی زیر پرچم ویت د ویت قرار گرفته بودند، به صورت پراکنده و نامنظم وارد نبرد شدند. عدم انسجام در فرماندهی و بیاعتمادی متقابل میان ویت د ویت و کاپیتانه ایش از همان ابتدا به مشکلی بزرگ تبدیل شد.
کشتیهای بزرگ انگلیسی با نزدیک شدن به ناوگان متفرق هلندی، آتش سنگین و پیاپی خود را آغاز کردند. ناو "ساورین آو د سیز" که قدرتمندترین کشتی جنگی جهان در آن زمان بود و بیش از صد توپ بر روی عرشه های خود داشت، در مرکز خط انگلیسی قرار گرفته بود و با هر شلیک رگبار خود، خسارتهای مهیبی به کشتیهای هلندی وارد میکرد. توپهای سنگین سی و دو پوندی انگلیسی به راحتی از بدنه چوبی کشتیهای سبکتر هلندی عبور میکردند و خدمه آنها را با ترکشهای چوب و آهن پراکنده به هلاکت میرساندند. هلندیها با شجاعت به مقابله پرداختند و سعی کردند با نزدیک شدن به کشتیهای انگلیسی، آنها را سوار شوند، اما آتش متمرکز و منظم انگلیسیها و همچنین وضعیت نامساعد دریا که مانع مانور سریع کشتیهای کوچک میشد، این تلاشها را ناکام گذاشت. کشتی پرچمدار ویت د ویت به نام "پرینس ویلم" در مرکز سنگینترین آتش دشمن قرار گرفت و به شدت آسیب دید، به طوری که چندین توپ از عرشه آن از کار افتاد و تعداد زیادی از خدمه آن کشته شدند.
با ادامه نبرد و فرارسیدن غروب، بیانضباطی در ناوگان هلند به اوج خود رسید. چندین کاپیتان هلندی که شاهد برتری قاطع آتش انگلیسی و خسارتهای سنگین وارده بودند و از فرماندهی ویت د ویت ناراضی بودند، بدون کسب اجازه از فرماندهی، صحنه نبرد را ترک کردند. آنها با استفاده از تاریکی نسبی و دود غلیظ ناشی از شلیک توپهای، بادبانهای خود را بالا کشیده و به سمت سواحل هلند گریختند. این فرار دستهجمعی، صفوف هلندیها را کاملاً از هم پاشید. ویت د ویت که از این خیانت به شدت خشمگین شده بود، با فریاد و نشانههای پرچم تلاش کرد تا کشتیهای باقیمانده را حول محور خود جمع کند، اما تلاش او بینتیجه ماند. ناوگان هلند که اکنون به شدت کاهش یافته و روحیه خود را از دست داده بود، دیگر توان مقابله با آتش سنگین انگلیسیها را نداشت.
بلیک که متوجه آشفتگی و عقبنشینی دشمن شده بود، دستور تعقیب عمومی را صادر کرد. کشتیهای انگلیسی در حالی که به طور مداوم آتش میکردند، ناوگان در حال فرار هلند را تا تاریکی کامل هوا دنبال کردند. برخی از کشتیهای هلندی که آسیب جدی دیده بودند و سرعت کافی برای گریز نداشتند، برای جلوگیری از اسارت، خود را به آبهای کمعمق و خطرناک ساحلی انداختند. در این میان، دو کشتی هلندی به دلیل وسعت خرابیهای، رها شده و توسط انگلیسیها تصرف شدند. با این حال، بلیک که از خطرات ناوبری در نزدیکی سواحل دشمن و تپههای ماسهای آگاه بود، از ادامه تعقیب در دل شب منصرف شد و ناوگان خود را برای لنگر انداختن به آبهای عمیق تر بازگرداند. ویت د ویت با باقیمانده ناوگان شکستخورده خود، شرمسار و خشمگین، به بندر بازگشت و این نبرد به یک پیروزی قاطع و بیچون و چرا برای نیروی دریایی انگلستان تبدیل شد و کنترل آنها بر دریاهای اطراف جزیره را برای ماهها تثبیت کرد.
