هدف: بررسی توانایی سیستمهای تصفیه بیولوژیک (تصفیه سبز) در کاهش بار آلودگی خروجی مزارع.
روش: استفاده از گیاهان آبزی در کانالهای خروجی و اندازهگیری پارامترهای آمونیاک، نیتریت، نیترات و فسفات قبل و بعد از تصفیه.
نتیجهگیری: میزان کاهش آلایندهها و پتانسیل استفاده مجدد از آب تصفیه شده.
توضیح در مورد رشد صنعت آبزیپروری و تولید مقادیر زیاد پساب غنی از مواد مغذی.
پیامدهای زیستمحیطی (مانند اوتریفیکاسیون یا غنیشدن بیش از حد منابع آبی).
ضرورت معرفی روشهای کمهزینه و دوستدار محیطزیست (Eco-friendly).
محل اجرا: توصیف مزرعه مورد مطالعه.
انتخاب گیاه: معرفی گونه گیاهی (مثلاً Lemna minor یا Phragmites australis).
طراحی سیستم: شرح نحوه عبور پساب از حوضچههای حاوی گیاه (Retention time).
آنالیز: روشهای آزمایشگاهی (مثل فتومتری یا کیتهای رنگسنجی برای اندازهگیری عناصر).
نمودارهای مربوط به کاهش غلظت آمونیاک و فسفات در بازههای زمانی مختلف (مثلاً ۲۴، ۴۸ و ۷۲ ساعت).
جدول مقایسهای وضعیت آب قبل از تصفیه و بعد از خروج از فیلترهای گیاهی.
مقایسه نتایج به دست آمده با استانداردهای سازمان محیطزیست.
مزیت این روش نسبت به فیلترهای مکانیکی (هزینه کمتر، نگهداری آسانتر).
بررسی محدودیتهای احتمالی (مثل تاثیر دمای فصل بر رشد گیاه).
توصیه به پرورشدهندگان برای احداث استخرهای تصفیه سبز در انتهای مزارع.
پیشنهاد برای تحقیقات آتی (مثلاً استفاده از توده زیستی برداشت شده به عنوان کود یا خوراک دام).
