تولید محتوا به چه قیمتی آخه؟!
برای دیده شدن، برای رسیدن به هدفمان مجبوریم در دنیای مجازی باشیم و تلاش کنیم تا دیده بشویم. کلاسهای تولید محتوا برویم و تولید محتوا کنیم. اما به چه قیمتی؟ ایکاش استادان تولید محتوا این درس را هم اضافه کنند به دروسشان؛ که ای انسان صبر کن، اگاهی و دانش کامل کسب کن و بعد تولید محتوا کن. در تمام این اتفاقات عجیب و غریب این مدت من سکوت کردم چون نه درباره متروپل که خشمم را باعث شد اطلاعات داشتم، نه در مورد اتفاقات کَن و نه حتی از مراسم سلام فرمانده. به خدا که این مدت فقط فشار بود که از اینستا دریافت میکردم. یکی لباس و بوسه کَن را مسخره میکرد و دیگری به خانم امیرابراهیمی تبریک میگفت. به بیست و چهار ساعت نرسیده میامد و یک نوشته معذرت خواهی میداد و حرفش را عوض میکرد. اصلا هم به ان فشار و تفکری که در ذهن مردم فرو میکرد کاری نداشت. خب عزیز من اول اطلاعاتت را کامل کن بعد بیا نظر بده.
اصلا چه معنی دارد تا اینکه یک موضوع ناب پیدا کردیم بدوییم بیاییم اینستا نظر بدهیم و تولید محتوا کنیم؟ یک نویسنده قابل، یک بازیگر کاردان، یک بلاگر اگاه خوب میداند که اول باید پخته شد بعد نظر داد. خانم #مائدهفلاح در کتاب #برایمریم جمله قشنگی دارند. 《نوشته مثل میوه است باید پخته و رسیده شود. اگر کال باشد سر دل ادم میماند و باید بالا اورده شود.》(کلیت جمله را گفتم. دقیق جمله را بیان نکردم.)
پس عزیزانم بگذارید تولید محتوا و نوشتههایتان برسد بعد به خورد مردم بدهید. بعضیها دیگر نوشتهی عذرخواهی شما را نمیخوانند. فقط ان جملهی اول و بعد ذهنیتهای بد و تزریق درد به جامعه.
باور کنید معروف شدن به هر قیمتی ارزش ندارد.
دنیای درهم برهمی شده!!!
من هم برای ابادان و مردمش عزادارم همانطور که برای پلاسکو بودم.
به ترانه علیدوستی ایراد میگیرم چرا با خودش فرهنگ و لباس سنتی خودمان را نبرده. اما به او افتخار میکنم چون از ایران به کَن رفته و این برای زن ایرانی سخت و دشوار است.
از بوسه نوید ناراحت شدم چون علنا مخالف فرهنگمان بود و ایکاش چیز بهتری برای ارائه به دنیا داشت حالا که نماینده مردم ایران بود.
به خانم امیرابراهیمی تبریک میگویم چون از رنج به گنج رسید اما باید صبر کنم، فیلم عنکبوت مقدس راببینم و بعد نظر بدهم خود را به جایزه کن فروخته یا نه!
