یکم غیبت کنیم

یه موضوع جالب پیش اومده بود چند روز پیش، هی میومد تو ذهنم که آخه چرا آدما اینجورین؟! اصلا چقدر انسان موجود عجیبیه!

بذارین تعریف کنم

یکی از دوستانم رو دیده بودم که غرق اظهار نظر بود و داشت از دغدغه هاش برای دیگران میگفت. دغدغه هایی که یه زمانی از زبون ما که میشنید سریع بساط تمسخر به راه می افتاد و میشدیم مضحکه شون. اما الان با بیان همون چیزها میخوان بگن که روشن فکر شدن و شاید حتی باکلاس!

کاری ندارم مقصودش درسته یا غلطه ، یا اصلا کارش خوبه یا هرچی، صحبتم سر یه چیز دیگه س. میگم چرا ما آدما وقتی کسی درباره صداهایی که تو ذهنش هست دغدغه هایی که رو مخش راه میره، میاد باهامون صحبت میکنه ، گوش نمیدیم به حرفاش یا اصلا وقتی با کسی ادعای رفاقت میکنیم وقت و انرژی صرف نمیکنیم بشناسیمش؟ همین که شمارشو داشته باشی دلیل بر رفاقت نیست که.

زمانیکه خود من راجب افکار الان این دوستمون حرف میزدم فقط مسخرم میکردن، زمانیکه کتاب خوندن ترند نبود و جزو باکلاسی محسوب نمیشد ، من بخاطر کتاب خوندن و نوشتن یه داستان کوچولو مسخره میشدم ، اما الان آدما با خریدن حتی کتاب توهم باکلاس بودن بهشون دست میده و فکر میکنن دیگران هیچی حالیشون نیست و فقط اونا از همه چی آگاهن.

من در برابر حرفای این شخص سکوت کردم و نظر خاصی ندادم ، خواستم بیشتر به خودم فکر کنم. این که چرا الان این حرفا رو شنیدم و اصلا ذهنم رو موضوع حرفش نیست و به چیزای دیگه درگیر شدم.

چرا من رفیق خوب ندارم؟ چرا کسیو نداشتم که ۱۰ سال منو بشناسه واقعا، بفهمه منو و بلدم باشه

چرا کسی نیست که بدونه واقعا من به چه چیزایی معتقدم. مثلا بدونه که از نظر من تحث هیچ شرایطی دو دره کردن کار خوبی نیست یا خیانت هیچ وقت از ذهن پاک نمیشه.

کاش کساییکه باهاشون در ارتباطیم رو کمی توجه بهشون بکنیم. یکم بفهمیمشون. تا حد توانمون ارتباط واقعی برقرار کنیم. دونستن اسم و آدرس آدما کافی نیست، کمی مختصاتشونو بدونیم هم بد نیست. کیفیت رابطه بالاتر میره. شاید حتی دوام رابطه هم بالاتر بره.

من طالب آدمایی هستم که از شعور و انسانیت شون خرج دیگران میکنن. کاش منم یکی دوتا رفیق داشتم که سالهای سال باهم بودیم و میدونستیم که مثلا وقتی فلانی ساکته نیاز داره باهاش حرف بزنن یا مثلا دوستم عاشق جین آستینه پس کادو تولدش کتاب بخرم بجای کارت هدیه.

اینا رو که گفتم یاد فیلم آمریکایی فرندز Friends افتادم که چقد اونا به سادگی همو بلد بودن و دوست داشتن و سالها رفاقت کردن.

امیدوارم یه روز منم آدمای خودمو پیدا کنم!