ﺟﻨﺒﺶ ھﺎی اﺣﯿﺎی ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺗﻼش ھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺑﺮای اﺣﯿﺎی اﻣﭙﺮاﺗﻮری ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﭘﺲ از ﺳﻘﻮط آن ﺗﻮﺳﻂ اﺗﺤﺎد ﺷﯿﻼ–ﺗﺎﻧﮓ در ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ ھﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ آﻣﯿﺰ ﺷﺪﻧﺪ. ﭘﺲ از ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی، ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ اﺣﯿﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ در ﺳﺮاﺳﺮ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ھﺎی ﺳﺎﺑﻖ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﺑﺮﺧﯽ ﺣﺘﯽ در ﻗﻠﻤﺮو ﺗﺎﻧﮓ آﻏﺎز ﺷﺪ. ﯾﮏ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﺪﯾﺪ در ﻣﯿﺎن ﻣﻮرﺧﺎن ﮐﺮه ای ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﻧﮓ ﯾﻪ، ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬار ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺗﻪ ﺑﻮﻧﮓ، از ﻧﻮادﮔﺎن آﻧﺴﻮﻧﮓ )ﭘﺴﺮ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮﺟﺎﻧﮓ( و ﺧﺎﻧﺪان ﮔﻮ ﺑﻮده اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪ ھﻨﻮز ﺑﻪ طﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ، ﭼﻮن ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮی در ﺣﺎل اﻧﺠﺎم اﺳﺖ و ﭘﺲ از اراﺋﻪ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﮫﺎﯾﯽ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ آﯾﺎ واﻗﻌﺎ ً اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ اﺳﺖ ﯾﺎ ﺧﯿﺮ.
ﭘﺲ از ﺳﻘﻮط ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ در ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی،ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم، ژﻧﺮال ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﯾﮏ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﺴﺘﺮده را آﻏﺎز ﮐﺮد و ﭘﻨﺎھﻨﺪﮔﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ را از ﻣﻨﺎطﻘﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻠﻌﻪ ی ﮔﻮﻧﮕﻤﻮ ﮔﺮد آورد. ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ھﺎی او ﻋﻤﺪﺗﺎ ً در دره و ﺣﻮﺿﻪ ی رود ﺗﻪ دوﻧﮓ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮد. او در آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﻘﺎم ﺗﺎﻧﮓ و ﯾﮏ راھﺐ ﺑﻮداﯾﯽ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻓﺎ آن، ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ را ﻋﻠﯿﻪ اﻗﺘﺪار ﺗﺎﻧﮓ آﻏﺎز ﮐﺮد. ھﺪف اﺻﻠﯽ او اﺣﯿﺎی ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻮد،او در ﻧﮫﺎﯾﺖ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ را در ھﺎن ﺳﻮﻧﮓ، واﻗﻊ در اﺳﺘﺎن ھﻮاﻧﮕﮫﻪ ﺟﻨﻮﺑﯽ، اﺣﯿﺎ و زﻧﺪه ﮐﺮد. ژﻧﺮال ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم، ﺷﺎھﺰاده آﻧﺴﻮﻧﮓ، از ﻓﺮزﻧﺪان ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮﺟﺎﻧﮓ، را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺪﯾﺪ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ زﻧﺪه ﺷﺪه ﻣﻨﺼﻮب ﮐﺮد. اﯾﻦ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺗﻮﺳﻂ ﺷﯿﻼ و ﺣﺎﮐﻢ آن، ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻮﻧﻤﻮ، ﻣﻮرد ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. اﯾﻦ دو ﺟﻨﺎح از درون ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ و اﯾﻦ درﮔﯿﺮی ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺗﺮور ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﭘﺎدﺷﺎه آﻧﺴﻮﻧﮓ ﺷﺪ. ﻣﺮگ ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم، ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮِ زﻧﺪه ﺷﺪه را ﺑﻪ ﺷﺪت ﺿﻌﯿﻒ ﮐﺮد. آﻧﺴﻮﻧﮓ ﮐﻤﯽ ﭘﺲ از اﯾﻦ روﯾﺪاد ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻮﻧﻤﻮ ﺷﺪ و ﻧﺎم »ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮدوک« و ھﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺎم »ﮐﯿﻢ« ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﺷﯿﻼ را ﺑﻪ او اﻋﻄﺎ ﮔﺮدﯾﺪ. ﺗﻌﺪاد دﻗﯿﻖ ﻣﺮدم ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﮐﻪ از آﻧﺴﻮﻧﮓ ﺑﻪ ﺷﯿﻼ ﭘﯿﻮﺳﺘﻨﺪ، ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ، اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ اﮐﺜﺮ آﻧﮫﺎ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﯽ از ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺑﻮدوک ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺑﻮدوک در ﺳﺎل ۶٨٣ ﻣﯿﻼدی ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﯿﻨﻤﻮن ﻓﺮزﻧﺪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻮﻧﻤﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﮫﺪﯾﺪ اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻮرش ﻣﺮدم ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻪ ﺟﮫﺖ اﺣﯿﺎی ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، ﻣﻨﻘﺮض ﮔﺮدﯾﺪ.
در ﭘﯽ ﺳﻘﻮط ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺣﻤﻠﻪ ھﺎی ﻣﺘﺤﺪۀ ﺳﻠﺴﻠﻪ ھﺎی ﺗﺎﻧﮓ و ﺷﯿﻼ در ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی، ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪه ای از اﺷﺮاف و ﻓﺮﻣﺎﻧﺪھﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، از ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ و ﻓﺮزﻧﺪش ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ)ﺑﻌﺪا ً ﭘﺎدﺷﺎه ﮔﻮ از ﺑﺎﻟﮫﻪ(، ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ و ﺟﺴﺘﺠﻮی ﻣﺄﻣﻨﯽ ﺗﺎزه ﺷﺪﻧﺪ. ﺳﻠﺴﻠﮥ ﺗﺎﻧﮓ ﺑﺮای ﺗﺜﺒﯿﺖ ﻧﻔﻮذ ﺧﻮد در ﻣﻨﺎطﻖ ﺳﺎﺑﻖ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، اﯾﺸﺎن را ﺑﻪ اﯾﺎﻟﺖ ﯾﺎﻧﮕﺰو ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ ﻟﻘﺐ دوک ﺟﯿﻦ ﺑﺨﺸﯿﺪ؛ اﻣﺎ ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ در ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم ﻣﺤﻠﯽ – ﺑﻪ وﯾﮋه ﻗﻮم ﻣﻮھﻪ)ﻣﺎﻟﮕﺎل( داﺷﺖ، ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﻘﺎم ھﺎی ﺗﺎﻧﮓ را ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺖ.]١[ در ﺳﺎل ۶٩۶، ﻗﯿﺎم ﺧﯿﺘﺎن ھﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪاران ﺗﺎﻧﮓ، ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ را ﺑﺮای ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ و ﻣﺘﺤﺪش ﮔﻮﻟﺴﺎ ﺑﯿﻮ ﻓﺮاھﻢ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻧﻔﻮذ ﺗﺎﻧﮓ را ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﺑﮑﺸﻨﺪ. آﻧﺎن ﺑﺎ ﺑﺴﯿﺞ ﺟﻨﮕﺠﻮﯾﺎن ﻗﻮم ﻣﻮﺧﻪ و ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﮔﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، ﮐﻨﺘﺮل ﻣﻨﺎطﻘﯽ از ﺣﻮاﻟﯽ رود ﻟﯿﺎﺋﻮ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺗﻼش ﮔﺌﻮﻟﺴﺎ ﺑﯿﻮ ﺑﺮای ﭘﺬﯾﺮش ﻟﻘﺐِ دوک از ﺗﺎﻧﮓ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪ و ﺗﺎﻧﮓ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪھﯽ ﻟﯽ ﮐﺎﯾﮕﻮ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﻮب آﻧﺎن ﭘﺮداﺧﺖ. ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ھﻤﺮاه ﭘﯿﺮواﻧﺶ ﺑﻪ ﮐﻮھﺴﺘﺎن دوﻧﮕﻤﻮ ﮔﺮﯾﺨﺖ، وﻟﯽ ﻧﮫﺎﯾﺘﺎ ً در ﺟﺮﯾﺎن ﻧﺒﺮد ﺑﺎ ﻧﯿﺮوھﺎی ﺗﺎﻧﮓ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﺟﻨﺒﺶ آﻧﺴﻮﻧﮓ و ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم ﺟﻨﺒﺶ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮕﺴﺎﻧﮓ و ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺗﻨﮕﻪٔ ﺗﯿﺎن ﻣﻦ ﻟﯿﻨﮓ، ﺑﺎر ﺳﻨﮕﯿﻦ رھﺒﺮی ﺑﺮ دوش ﭘﺴﺮش، ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ، ﮔﺬاﺷﺘ ﻪﺷﺪ. ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ ﺑﺎ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪھﯽ ﻣﺠﺪد ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﮔﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﻣﻮﺧﻪ ھﺎ، ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﻧﺒﺮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻨﺪه ای در ھﻤﺎن ﻣﻨﻄﻘﻪ، ﻧﯿﺮوھﺎی ﺗﺎﻧﮓ را ﺷﮑﺴﺖ دھﺪ. اﯾﻦ ﭘﯿﺮوزی ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎز زﻣﯿﻨﻪ ﺳﺎز ﺗﺄﺳﯿﺲ ﯾﮏ دوﻟﺖ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪ. در ﺳﺎل ۶٩٨ ﻣﯿﻼدی، ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ رﺳﻤﺎ ً ﺧﻮد را ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﯿﻦ اﻋﻼم ﮐﺮد و ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ را در دوﻧﮕﻤﻮ ﺑﺮﭘﺎ ﺳﺎﺧﺖ. اﯾﻦ دوﻟﺖ ﮐﻪ در ﻣﻨﺎﺑﻊ ﭼﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎم ﺟﯿﻦ و در ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻌﺪی ﺑﺎ ﻋﻨﻮان ﺑﺎﻟﮫﻪ ﯾﺎ ﺑﻮھﺎی ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد، وارث ﻓﺮھﻨﮕﯽ و رﺳﻤﯽ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﻧﻤﺎﯾﻨﺪۀ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﻟﮕﺎل ھﺎ در ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮔﺮدﯾﺪ. ﺑﺎ وﺟﻮد ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ، ﻧﻘﺶ او در ﺑﺴﯿﺞ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ھﺴﺘﻪ ھﺎی ﻗﺪرت و ھﻤﮕﺮاﯾﯽ اﻗﻮام ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﺑﺮای ﺑﻨﯿﺎد اﯾﻦ دوﻟﺖ، ﺗﺎ اﻣﺮوز ﻣﻮرد ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻣﻮرﺧﺎن اﺳﺖ
ﮐﺎﻧﮓ ھﻮﮔﯿﻮﻧﮓ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از واﻧﮓ ﮔﻮ ن، اﺗﺤﺎد واﻗﻌﯽ ﺳﻪ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ را ﺑﺪون ﮐﻤﮏ ﺧﺎرﺟﯽ و ﺑﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﺑﺎزﻣﯽ ﮔﺮدد، واﻧﮓ ﮔﻮن در ﺳﺎل ٩٣۵ ﻣﯿﻼدی ﺑﺎ ﻓﺘﺢ ﺷﯿﻼ ﮐﻪ وارث ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻮد، ﯾﮑﯽ از ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ھﺎی ﮐﺮه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮان داﺧﻠﯽ ﮐﺮه رﻗﻢ زد، ﺣﮑﻮﻣﺖ او ﯾﻌﻨﯽ ﮔﻮرﯾ ﻮاﺧﺘﺮاﻋﺎت ﻓﺮاوان و ﻓﻨﺎوری ھﺎی ﺟﺪﯾﺪی را ﺑﺮای ﮐﺮه ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورد ﺑﻪ طﻮر ﻣﺜﺎل در ﺣﻮزه ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺳﻼح ھﺎی ﮔﺮم )ﺗﻔﻨﮓ( ﺑﺮای ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎر در ﮐﺮه ﺑﻪ ﮔﻮرﯾﻮ آﻣﺪ. ﻧﺎم ﮐﺮه اﻣﺮوزی ﻧﯿﺰ از ﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻪ ارث ﺑﺮده ﺷﺪه، و ﺷﮑﻞ ﮐﻮﺗﺎه ﺷﺪه ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺎد اﺳﺘﻘﻼل ﮐﺮه ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽ آﯾﺪ.
