اگر چشمهایت را ببندی و خوب گوش کنی، هنوز هم میتوانی آن را بشنوی: "دینگ..." سپس سکوت... و بعد آن ملودی آسمانی که گویی دروازهای به بهشت بود. صدای استارت PlayStation 2 فقط یک آلارم سیستم نبود؛ تنفس یک غول بود که آماده بیدار شدن بود. من آن روز پاییزی را هرگز فراموش نمیکنم. سال ۱۳۸۱، یک چهارشنبه بعدازظهر. جعبه بزرگ PS2 روی فرش گلدار اتاق نشسته بود مثل یک صندوقچه گنج. دستانم موقع باز کردن جعبه میلرزید. بوی پلاستیک نو، کتابچههای راهنما، و آن دستههای خاکستری که قرار بود ده سال بعدین زندگی ما را کنترل کنند.
اما PS2 واقعاً چه بود؟ این یک کنسول نبود. یک کارخانه رویا بود. هر دیسک نقرهای یک دنیای کامل در خود داشت.
یادت میآید اولین باری که وارد اسپایدرمن شدی؟ نه آن اسپایدرمن امروزی با گرافیک ۴K. اسپایدرمن ۲۰۰۲ که ساختمانها مکعبمانند بودند و مردم شبیه آدمهای پلاستیکی. اما وقتی برای اولین بار از ساختمانهای منهتن بال میزدی، حس پرواز واقعی را تجربه میکردی. ما آزاد بودیم.
نقطه عطف: و سپس GTA: San Andreas آمد. یک لوح طلایی که قرار بود همه قوانین را تغییر دهد. من و دوستم علی، ساعتها فقط رانندگی میکردیم. مسابقه نمیدادیم. مأموریتمان را انجام نمیدادیم. فقط در شهر گم میشدیم. رادیو K-DST را روشن میکردیم و در جادههای لاس ونتوراس رانندگی میکردیم، در حالی که "Hold the Line" از بلندگوهای تلویزیون قدیمیمان پخش میشد. PS2 جادوییتر از تکنولوژیاش بود.
این دستگاه نخستین باره دیجیتالی نسل ما بود. امروز با گرافیک فوتورئالistic بازی میکنیم، اما هیچ چیز به آن هیجان اولین تجربه Cutscene در Metal Gear Solid 2 نمیرسد - وقتی ریدن روی ناو غرق میشد و ما با دهان باز نگاه میکردیم که "بازی میتواند این باشد؟!"
صحنه به یاد ماندنی: شب آخر تابستان ۱۳۸۴. فردا مدرسه شروع میشد. من و سه تا از دوستانم، تمام شب بیدار مانده بودیم تا در FIFA 2005 لیگ قهرمانان اروپا را با تیم پرسپولیس ببریم (غیرممکن بود، اما تلاش میکردیم). ساعت ۴ صبح، وقتی گل پیروزی را زدیم، آنقدر داد زدیم که پدرم از خواب بیدار شد و تهدید کرد کنسول را میگیرد. اما زیر چشمانش لبخند بود. او هم میدانست این فقط یک بازی نیست - این خاطرهسازی است.
--- داستان امروز: امروز PS5 داریم. کنسولی که قدرتی بیشتر از کامپیوترهای ناسا دارد. اما وقتی دکمه پاور را میزنم، هنوز منتظر آن "دینگ.." هستم. منتظر آن هیجان کودکانه. PS2 به ما درس بزرگی داد: گرافیک، روح بازی نیست. خاطره است. همین الان در یوتیوب "PS2 startup sound" را سرچ کن. ویدیوها میلیونها ویو دارند. چرا؟ چون هر کدام از ما داریم به خانه برمیگردیم.
"در کامنتها بنویس: صدای استارت PS2 برای تو بوی چه خاطرهای را زنده میکند؟ آن یک بازی خاص؟ آن شب خاص با دوستانت؟ اولین باری که پدرت با تو بازی کرد؟ خاطراتت را به اشتراک بگذار - بیا این کلیک نوستالژیک را به یک گالری خاطرات جمعی تبدیل کنیم."
#پلی_استیشن#کنسول_بازی#بازی#گیم#بازی_های_ویدیویی#نوستالژی#ps5#ps2
