دو تا موضوع داد واسه انشای امروز.
یکی این بود برای زندگی بهتر چکار کنیم؟ که خب این موضوع جای بحثی نداره، جوابش اینه که میتونی بمیری.
موضوع دوم این بود که فضای مجازی ما رو تنهاتر کرده یا به هم نزدیکتر؟
اینو انتخاب کردم و نوشتمش و فکرم رو درگیر کرد.
من تو دنیای واقعی آدم خیلی خجالتی و ساکتی ام و از اون آدمام که اصلا دیده نمیشم.
از آذر 1403 وبلاگ زدم توی بلاگفا و اونجا بیشتر خودم بودم.
نه اینکه توی دنیای واقعی نقش بازی کنم ها، نه!
اما انگار اون دیده نشدنه، اون خجالت کشیدنه، اون اعتماد به نفس نداشتنه، نمیذاشت خودمو نشون بدم.
فقط یه گوشه بودم انگار نه انگار که وجود دارم.
اما تو دنیای مجازی، حرفامو زدم، دوست پیدا کردم و خودم بودم.
حتی دوستام تو دنیای واقعی هم بهم میگن تو توی چت کردن اصلا یه آدم دیگه ای!
فکر نمیکنم این خوب باشه.
اینکه تنها جایی که بتونی با آدما ارتباط بگیری، دنیای مجازی باشه.
اینکه نتونی با دوستای دنیای واقعیت بیرون بری و فقط باهاشون چت کنی؛ چون از اینکه باهاشون تو دنیای بیرون ارتباط داشته باشی میترسی.
فکر میکردم فضای مجازی منو با آدمای بیشتری آشنا کرده و بهم کمک کرده از تنهایی دربیام و حرفامو بزنم و خودم باشم.
اما نه.
شاید دنیای مجازی بهم یادآوری کرد که من چقد تنها و بی اهمیتم.
