بی‌مهری به قلمِ تنها؛ دردِ یک شاعر کرمانج

🔸بی‌مهری به قلمِ تنها؛ دردِ یک شاعر کرمانج

در روزگاری که واژه‌ها به تنهایی فریاد می‌زنند، و شعر، تنها پناهگاه دل‌های زخمی‌ست، سکوت دیگران دردناک‌تر از هر نقد و قضاوتی است. من، شاعری از دیار کرمانج‌های خراسان، با سال‌ها تلاش، واژه‌ها را به خدمت گرفتم تا فرهنگمان را زنده نگه دارم؛ نه برای شهرت، نه برای پاداش، بلکه برای دینی که بر دوش خود احساس می‌کردم.

اما چه تلخ است که جز سایه‌ی بی‌وفایی، چیزی نصیبم نشد. نه از اهل قلم هم‌زبانم، نه از صاحبان تریبون، نه از آنان که سال‌ها نام «کرمانج» را بر دوش می‌کشند. گویا غرور، جای رفاقت را گرفته و بی‌تفاوتی، دیوار بلند میان دل‌ها ساخته است.

تنها اندکانی، همانند زنده‌یاد احمد عضدی، همراه بودند؛ و مگر یک دل مهربان چقدر می‌تواند در برابر موج بی‌مهری‌ها تاب آورد؟

دردناک‌تر آن‌که آن‌سوی خراسان، کرمانج‌های شاهین‌دژ از من حمایت کردند؛ اما هم‌زبانانم در زادگاه خود، به شعرهایم نگریستند، اما چیزی نگفتند. نه تأیید، نه نقد، نه حتی سلامی ساده.

در این هیاهوی سکوت، ناچار شدم واژه‌ی «نویسنده کرمانج» را از کنار نام خود بردارم؛ زیرا آنچه در دل داشتم، با آنچه در عمل دیدم، هم‌خوانی نداشت.

امروز شاید با نامی گمنام بنویسم، اما یقین دارم تاریخ،

نیت‌ها را می‌بیند؛ و آینده، صدای خاموشان را بهتر می‌شنود.

🖊 نویسنده: خداداد امیری شاعر و نویسنده کرمانج

#کانال_خداداد_امیری_شاعر_و_نویسنده_کرمانج

🔸کانال خداداد امیری شاعر و نویسنده کرمانج

🆔 @khodadad_amiri 📖