درست کردن و استفاده از کمپوست

کمپوست ماده آلی بطور جزیی تجزیه شده می باشد. این ماده تیره است، براحتی جدا می شود و بوی خاک می دهد. کمپوست سازی توسط فرآیند بیولوژیکی ارگانیزم های ساکن خاک که بافت های گیاهی را تجزیه می کنند اتفاق می افتد. وقتی تجزیه کامل می شود، کمپوست به ماده قهوه ای- سیاه پودری تبدیل می شود که هوموس نام دارد. فرآیندی که در توده کمپوست اتفاق می افتد مشابه تجزیه مواد آلی در دل خاک است. هرچند، تجزیه در توده کمپوست خیلی سریعتر اتفاق می افتد؛ زیرا محیط می تواند برای میکروب هایی که کارشان را انجام می دهند ایده آل باشد( تصویر بالا)
چرا کمپوست بسازیم؟
باغداران اغلب در دفع برگ ها، هرس های چمن ها و دیگر باقیمانده ها، به ویژه در مناطق شهری، مشکل دارند. قانون میزوری این مواد را از دفن زباله ها منع می کند، بنابراین پیدا کردن راه های بی خطر زیست محیطی برای دفع آن ها مهم تر شده است. این محصولات جانبی باغ و چشم انداز می تواند به کمپوست مفید تبدیل شود و در ضمن هیچ کوشش اضافی برای کیسه ای کردن یا حمل آن ها صورت نگیرد. کمپوست کننده های خانگی از هزینه های حمل یا خدماتی مربوط به تاسیسات کمپوست سازی متمرکز اجتناب کرده و بهبود دهنده ارزشمند خاک یا مالچ را برای چشم انداز یا باغ خرج می کنند.
ارزش کمپوست
کمپوست خوب اساسا شامل زائدات گیاهی و حیوانی بطور جزیی تجزیه شده است، ولی شامل مقدار کمی خاک هم هست. کمپوست در صورتی که به باغ یا چشم انداز اضافه شود، شرایط فیزیکی و حاصلخیزی خاک را بهتر می کند. آن به ویژه برای خاک هایی که مواد آلی کم دارند مفید است.
مواد آلی کمپوست، خاک های رسی سنگین را با متصل کردن ذرات خاک به یکدیگر بصورت "خرده ها" بهبود می بخشد و باعث می شود این خاک ها ساده تر کار کنند. اتصال ذرات خاک، همچنین، کمک به بهبود هوادی، نفوذ ریشه و نشت آب می کند و پوسته شدن سطح خاک را کاهش می دهد. در خاک های ماسه ای، مواد آلی اضافی کمک به نگهداری آب و مواد مغذی می کنند. همچنین، کمپوست فعالیت میکروارگانیزم های خاک را ازدیاد می بخشد و مواد مغذی و دیگر مواد شتاب دهنده رشد را به داخل خاک رها می سازد.
اگرچه کمپوست شامل مواد مغذی است، بالاترین مزیت آن بهبود مشخصات خاک است. شما باید به جای کود، کمپوست را به عنوان یک افزودنی ارزشمند خاک در نظر بگیرید؛ زیرا برای فراهم کردن رشد و محصولات قابل پذیرش ممکن است بارورکننده های اضافی مورد نیاز باشند.
کمپوست همچنین یک ماده ارزشمند مالچ کننده برای گیاهان باغی و چشم اندازها است. این ماده ممکن است به عنوان پوشش بالایی باغچه ها مورد استفاده قرار گیرد و وقتی شامل مقدار کوچکی خاک باشد، به عنوان بخشی از بستر رشد گیاهان خانگی یا آغاز به نشانیدن بذرها به کار گرفته گردد.
چطور کمپوست تشکیل می گردد؟
کمپوست شدن یک روش تسریع تجزیه طبیعی تحت شرایط کنترل شده می باشد. مواد آلی خام توسط توالی ارگانیزم ها به کمپوست تبدیل می شوند. در طی اولین مرحله کمپوست سازی، باکتری ها به سرعت افزایش می یابند. بعد، اکتینومایست ها( باکتری های رشته ای)، قارچ ها و پروتوزوآها شروع به کار می کنند. بعد از اینکه اغلب کربن کمپوست مورد استفاده قرار گرفت و درجه حرارت توده افت کرد؛ صدپاها، هزارپاها، شپشه های چوب، کرم های خاکی و دیگر ارگانیزم ها تجزیه را ادامه می دهند.
همچنانکه میکروارگانیزم ها مواد آلی را تجزیه می کنند، گرمای بدن آن ها حرارتی تولید می کند که باعث می شود درجه حرارت توده به طور قابل ملاحظه ای بالا برود. در عرض 4 تا 5 روز، مرکز تپه خوب درست شده باید به درجه حرارت های 110 تا 140 درجه فارنهایت برسد. در این زمان، توده شروع به نشست می کند؛ نشانه ای که نشان می دهد کارها خوب جلو می روند. پی اچ توده در ابتدا بسیار اسیدی بوده و در حدود 4 تا 4.5 است. وقتی فرآیند کامل می شود، پی اچ بالا رفته در محدوده 7 تا 7.2 قرار می گیرد.
گرمای توده بعضی از تخم علف هرزها و ارگانیزم های بیماریزا را از بین می برد. هرچند، این اتفاق فقط در جاهایی می افتد که شدیدترین درجه حرارت ها گسترش یافته اند. در بخش های خنک تر بیرون توده، بعضی از تخم علف هرزها یا ارگانیزم های بیماریزا ممکن است باقی بمانند. پس، چرخاندن مناسب مهم است تا تمام بخش های توده گرم شود.
ارگانیزم هایی که مواد آلی را تجزیه می کنند نیاز به مقادیر بالایی نیتروژن دارند. پس، اضافه کردن کود ازته یا دیگر موادی که نیتروژن تامین می کنند برای تسریع کل تجزیه لازم است. در طی دوره تجزیه، نیتروژن داخل بدن میکروب ها می شود و برای استفاده گیاه در دسترس نیست. این نتیتروژن وقتی رها می شود که تجزیه کامل شده باشد و کمپوست به باغ برگشت داده شود.
کدام مواد ممکن است کمپوست شوند؟
بسیاری از مواد آلی می توانند برای کمپوست مورد استفاده قرار گیرند. مواد احتمالی مشتمل بر ریشه خاک، هرس های چمن، برگ ها، یونجه خشک، بوریا، علف هرز، فضولات حیوانی، چوب بلال خرد شده، خاک اره، کاغذ روزنامه ریز، ریز شده، خاکستر چوب، خرده های پرچین و بسیاری از پسماندهای گیاهی حاصل از باغ هستند.
اگر کمپوست به باغ برگشت داده می شود، گیاهان هرز را که به شدت با تخم ها بارگیری شده اند را در بیاورید. اگرچه بعضی از تخم ها در حین کمپوست سازی از بین میروند، آن ها که می مانند مشکل علف هرز ایجاد می کنند.
اغلب خرده های آشپزی ممکن است برای درست کردن توده کمپوست مورد استفاده قرار گیرند. بعضی از آیتم ها که نباید استفاده شوند شامل چربی، روغن، خرده های گوشت و استخوان می باشند. این مواد ممکن است سگ ها، جوندگان و دیگر حیوانات را جلب نمایند. آن ها همچنین ممکن است در طی فرآیند کمپوست سازی یک بوی نامطبوع منتشر نمایند. چربی ها به آرامی تجزیه می شوند و به میزآن زیادی به زمان مورد نیاز برای آماده شدن کمپوست می افزایند.
غیر از مواردی که کمپوست در حین تشکیل کاملا و کلا چرخانیده می شود و یا برای چندین سال بدون استفاده رها می شود، گیاهان بیمار حاصل از باغ های گل و سبزی حق ورود به توده کمپوست را ندارند. هر چند گرمای حاصل از کمپوست ممکن است بعضی از امراض را از بین ببرد، بعضی از ارگانیزم های بیماریزا ممکن است باقی مانده و بعدا به باغ برگشت داده شوند.
اگرچه فضولات حیوانی منابع خوب نیتروژن هستند، آن ها باید با احتیاط مورد استفاده قرار گیرند. همیشه بعد از دستکاری کود، از هر نوعی که باشد، دست های خود را حسابی بشویید.
فرآیند کمپوست سازی
طول زمان مورد نیاز برای فرآیند کمپوست سازی وابسته به چندین عامل است:
نسبت کربن به ازت
سطح ذرات
هوادهی
رطوبت
درجه حرارت
نسبت های کربن به ازت. تمام مواد آلی کربن و نیتروژن دارند. کربن جزء عمده سلولز و لیگنین است که به دیواره سلولی استحکام می بخشد. نیتروژن در پروتئین ها و بسیاری از دیگر ترکیبات داخل سلول های گیاهای یافت می شود. نسبت کربن به ازت یک ماده تخمینی از مقادیر نسبی این دو عنصر در آن است. نسبت معمولا بر پایه درصد وزن خشک کربن و نیتروژن در ماده است. یک نسبت حدود 30 به 1 برای فعالیت های میکروب های کمپوست ایده آل است. این بالانس و تعادل می تواند توسط کنترل مواد گنجانیده شده در کمپوست یا اضافه کردن نیتروژن حاصل از کود یا مواد آلی نیتروژن بالا، مثل هرس های چمن یا کود حیوانی، به دست بیاید.
آیتم های بالای فهرست در نیتروژن جزء بالاترین ها هستند؛ در حالی که کفی ها کربن بالایی دارند.
این نسبت ها اوزان مقایسه ای را معرفی می کنند. پس، در مثال اول، 5 تا 7 پوند کود خشک خوک شامل حدود 1 پوند نیتروژن است و آیتم دیگر نزدیک به انتها خاک اره است که 500 پوند آن فقط 1 پوند ازت دارد.
نسبت 30 به 1 کمپوست مطلوبترین است که برای میکروارگانیزم ها هم کربن مورد نیاز در تامین انرژی را فراهم می آورد و هم نیتروژن لازم برای سنتز پروتئین را و این باعث می شود که آن ها کارشان را کارآمد و سریع انجام دهند. برای تخمین کربن به ازت مخلوط، از نسبت های جداگانه مواد متوسط گیری نمایید. برای مثال، یک مخلوط معادل از هرس های چمن و برگ نسبت کربن به ازت 35 دارد( حاصل جمع بیست و پنجاه تقسیم بر دو)
ساخت توده
قبل از اینکه توده کمپوست را بسازید، باید موقعیت آن را تعیین نمایید و ببینید آیا می خواهید آن را داخل سازه قرار دهید یا فقط از آن تپه درست کنید. به مجرد اینکه منطقه آماده شد، شما می توانید شروع به لایه بندی مواد کمپوست بصورت زیر نمایید
موقعیت
توده را در جای راحت، اما پنهان ایجاد نمایید. اگر کمپوست اساسا در باغ استفاده شود، یک موقعیت نزدیک باغ منطقی خواهد بود.
به خاطر اینکه توده کمپوست نیاز دارد در آب و هوای خشک مرطوب نگهداری شود، یک منبع راحت آب باید در دسترس باشد. توده را در جایی که آب ممکن است بایستد ایجاد نکنید. رطوبت اضافی کف توده می تواند سبب شود فرآیند متوقف شود یا مشکلات بو ایجاد نماید.
توده را در جایی تعیین موقعیت نمایید که بوی خاکی متصاعد شده در وقت و بی وقت مشام همسایگان را آزار ندهد.
برای بهترین کمپوست سازی، یک مکان سایه دار بهترین است. هرچند، اگر ممکن است، موقعیت توده یا ساختمان را نزدیک درختان قرار ندهید. ریشه های درختان ممکن است جذب مواد آلی مرطوب و شل کف شوند. در طی تابستان، ریشه های برخی درختان ممکن است جاهای پایینتر سطل را مورد هجوم قرار دهند و حفاری و استفاده کمپوست را مشکل نمایند.
محتویات توده
اگرچه کمپوست را می توان بصورت پشته هم انباشت، تجزیه وقتی بهترین است و فضا هنگامی کارآمدتر مورد استفاده قرار می گیرد که کمپوست بصورت سطل یا بسته جاگذاری شود.
شما می توانید یک کمپوست ساز را با مواد در دسترس بسازید. سطل را با ورقه های پلاستیکی سوراخدار یا پارچه مانع علف هرز بپوشانید تا افت رطوبت کم شود.
هوا باید بتواند از جوانب وارد شود و حرکت نماید. توده ممکن است گرد، مربع، مستطیل شکل یا هر شکل مناسب دیگر باشد. اگر سازه دارای جانب لولایی یا باز یا قابل برداشتن باشد، چرخاندن توده و برداشتن کمپوست نهایی راحت تر خواهد بود.
توده ها
درست کردن کمپوست نیاز به سازه ندارد و براحتی می تواند با استفاده از یک توده یا تپه انجام شود. با این حال، توده ها نیاز به فضای بیشتر دارند. حداقل اندازه توده( تپه) باید 5 فوت در 5 فوت باشد و ارتفاع 3 فوت داشته باشد.
مواد می توانند به مجرد در دسترس قرار گرفتن، اضافه شوند؛ ولی وقتی اولین توده دارای ارتفاع کافی شد دومی باید شروع شود تا اولی برای استفاده به اندازه کافی تجزیه شود. توده ها ممکن است بطور مرتب چرخش داده شوند و یا کلا نچرخند. اگر توده چرخش داده نشود، بخش های بالاتر کلا تجزیه نمی شوند و موقع استفاده از کمپوست باید کنار گذاشته شوند.
لایه بندی
توده های کمپوست در هنگام قرار گیری در لایه ها بهترین نتایج را به دست می دهند
لایه بندی یک راه مناسب است برای اینکه اطمینان حاصل شود مواد به نسبت مناسب افزوده شده اند. هرچند، به مجرد اینکه لایه های گوناگون تشکیل شدند، کمپوست سازی سریعتر جلو خواهد رفت؛ اگر لایه ها قبل از تشکیل لایه های جدید مخلوط شوند. اگر دسترسی به مواد محدود باشد، ساخت توده از این راه غیر عملی خواهد بود. هنگامی که مواد آلی نسبتا آرام تجمع می یابند، آن ها را توده کنید تا به اندازه کافی برای لایه بندی درست در دسترس باشند.
توده معمولا ممکن است مستقیما از زمین آغاز شود. هرچند، برای فراهم کردن بهترین هوادهی به پایه و بهبود زهکشی، قبل از شروع به لایه بندی یک ترانشه را در مرکز پایه حفر کنید و آن را با توری سخت فلزی پوشش دهید. به عنوان وسیله دیگری برای بهبود هوادهی پایینی، شاخه ها و ترکه ها ممکن است در کف قرار گیرند؛ اما به خاطر اینکه آن ها آرامتر از مواد نرمتر تجزیه می شوند ممکن است در برداشت کمپوست نهایی خلل ایجاد نمایند.
هر لایه از مواد آلی که اضافه می شود را محکم نمایید، اما آن را کمپکت نکنید. در این صورت هوا نمی تواند آزادانه از میان آن جریان داشته باشد.
به هر لایه اضافه شده آب سبک بدهید. هر لایه باید به اندازه یک اسفنج چلانده شده نمناک باشد. اگر هر لایه از مواد خشک را در حین ساخت توده آبیاری نمایید، نسبت به اینکه کل توده را بعد از ساخت خیس نمایید، راحت تر به هدف از پیش بیان شده و تعیین شده خواهید رسید.
به ازای هر دو تا سه لایه، از وسیله ای همانند چنگک یا شن کش برای اختلاط کل لایه ها استفاده کنید تا مواد بطور یکنواخت توزیع شوند. این امر سرعت تجزیه را زیاد می کند.
در طی ساخت توده، نسبت های کربن به ازت را در خاطر داشته باشید و بدانید که توده احتیاج به یک پوند ازت واقعی در ازای هر سی پوند مواد آلی دارای رطوبت مختصر دارد تا تجزیه به بهترین نحو صورت گیرد.
لایه اول- مواد آلی
توده را با قرار دادن لایه 6 تا 8 اینچی مواد آلی در محوطه بسته بسازید. مواد خرد شده یا ریز شده سریعتر تجزیه می شوند. پس اگر خرد کننده در دسترس است، مواد آلی درشت را داخل آن بیندازید. یک تخته برش و ساطور وسایل خوبی هستند که هرس های پر بته حیاط را فرآیند می کنند.
موادی که متمایل هستند در هم تنیده شوند، همانند هرس های چمن، باید فقط در لایه های 2 تا 3 اینچی قرار گیرند و یا با مواد درشت تر مخلوط شده و اضافات ضخیم تر تشکیل دهند. بعد از درست شدن لایه آلی، آن را مرطوب کنید؛ اما مستغرق نکنید.
لایه دوم- کود حیوانی یا بارور کننده
روی لایه ای از مواد گیاهی، یک لایه از مواد با نیتروژن بالا اضافه کنید یا کود باغی نیتروژن بالا را پخش نمایید.

اگر از کود حیوانی استفاده می کنید، یک لایه یک تا دو اینچی ضخامت باید رضایتبخش باشد.
اگر مواد آلی نیتروژن بالا، همانند هرس های چمن، استفاده می شوند؛ آن ها را با حدود 4 اینچ ضخامت لایه بندی نمایید. اگرچه اضافه کردن هرس های چمن ها یا دیگر موادی که با علف کش ها آغشته شده اند ممکن است ملاحظه جدی باشد، اغلب آفت کش ها در توده کمپوست به سرعت تجزیه می شوند.
اگر از کودهای باغی بصورت 12-12-12 به عنوان منبع نیتروژن استفاده شود، از حدود 1 فنجان به ازای هر 25 فوت مربع در بالای سطح هر لایه استفاده کنید.
وقتی از مواد بارورکننده استفاده می کنید، حدود 0.8 اونس نیتروژن واقعی به ازای هشت گالن مواد آلی، همانند برگ، مورد نیاز است. برای مثال، یک یارد مکعب( 3 فوت در 3 فوت در 3 فوت) برگ شامل حدود 23 بوشل( هر بوشل 8 گالن است) می باشد و بنابراین نیاز به حدود 18 اونس(1.1 پوند) نیتروژن یا حدود 5.5 پوند کود شامل 20 درصد ازت دارد.
برای اجتناب از مستغرق کردن میکروارگانیزم ها، همچنانکه توده چرخانده می شود، کود را به توده در چندین دز اضافه کنید. اگر کود محلول در آب با آب مخلوط شود و بصورت قطره در سطح پاشیده شود، توزیع یکنواخت تر هر لایه می تواند به دست آید.
آهک را به توده اضافه نکنید. اضافه کردن سنگ آهک آسیاب شده به توده کمپوست یک زمانی یک نیاز محسوب می شد. بعدا این امر صورت نگرفته، زیرا درک گردید عملکرد ارگانیزم ها در پی اچ بین 4.2 و 7.2 خوب است. کمپوست همچنانکه رسیده می شود بطور طبیعی از اسیدیته آن کاسته می گردد. اضافه کردن آهک کمک به تبدیل نیتروژن آمونیاکی به گاز آمونیاک می کند که می تواند مشکل بو ایجاد کند، زیرا از توده فرار می کند و می تواند محتویات مواد مغذی کمپوست نهایی را کاهش دهد. اضافه کردن آهک باعث این نیز می شود که پی اچ کمپوست نهایی برای رشد گیاه بالاتر از بهینه گردد.
لایه سوم- خاک. بعد، یک لایه خاک یا ریشه خاک را به ضخامت تقریبی 1 اینچ اضافه کنید.
خاک شامل میکروارگانیزم هایی است که کمک به شروع فرآیند تجزیه می کنند. اگر منبع مناسب خاک در دسترس نباشد، یک لایه کمپوست نهایی ممکن است به عنوان جایگزین خاک مورد استفاده قرار گیرد. فعال کننده های کمپوست هم ممکن است برای وارد کردن ارگانیزم ها به توده مورد استفاده قرار گیرند.
لایه های اضافی
توسعه را ادامه دهید و لایه بندی را بطور متناوب صورت دهید: ماده آلی، کود/ بارور کننده، خاک. ارتفاع توده در نهایت به 3 تا 5 فوت خواهد رسید. به خاطر داشته باشید، بعد از هر دو تا سه سال، لایه ها را کلا مخلوط کنید تا توزیع یکنواختی از مواد حاصل گردد.
روش های کمپوست سازی سریع و آرام
سرعت تشکیل کمپوست وابسته به شرایطی که تاکنون تشریح گردیده است می باشد. کنترل کردن این فاکتورها، همراه با چرخاندن مکرر کمپوست، فرآیند را سرعت می بخشد. با وجود اینکه خیلی از باغداران متمایل به روش آرام هستند، روش های سنتی تر نیاز به توجه کمتری دارند.
روش سریع
روش های کمپوست سازی سریع احتیاج به واحدهای چرخاننده دارند. آن ها می توانند کمپوست خوبی را در عرض 6 هفته تولید کنند؛ بسته به اینکه توده کمپوست چطور مدیریت می شود. موادی که می توانند مورد استفاده قرار گیرند شامل زائدات باغی غیر چوبی، زائدات آشپزی غیر چرب و مواد مشابه هستند. سازه ها یا ظروفی که اجازه چرخاندن سریع و مکرر را می دهند ضروری هستند.
واحدهای چرخاننده برای چرخش سریع در دو نوع عمومی قرار می گیرند: یک سری سطل( معمولا 3 تا) که اجازه چرخش دستی کمپوست از یک سطل به دیگری را می دهند یا یک استوانه پایه دار چرخنده افقی؛ همانند یک بشکه 55 گالنی.
نسبت به اضافه کردن های مکرر مقادیر کم، در کمپوست سازی سریع، مواد باید در مقادیر بیشتر اضافه شوند. بنابراین، مواد آلی باید جمع شوند تا اینکه مقدار آن ها برای کمپوست کننده بشکه ای یا واحد دیگر، همانند یک سطل 3 فوت مربعی، کافی باشد. برای کاهش مشکلات بو، هرس های چمن باید قبل از انباشتن گستره شوند تا خشک گردند و زائدات غذایی باید پوشیده شوند یا در کمپوست دفن گردند.
روش سنتی یا آرام
در یک روش آرامتر سنتی، مواد کمپوست سازی ممکن است در هر زمانی به محفظه اضافه شوند. چرخاندن می تواند کمک کننده باشد، اما مورد نیاز نیست. وقتی فقط پای یک واحد در کار باشد، کمپوست نهایی ممکن است از ته برداشته شود؛ اما مواد جدید هنوز می توانند از بالا اضافه شوند. در جایی که فضا اجازه می دهد دو سطل همیشه بهتر است، زیرا در حالی که مواد جدید به دیگری اضافه می شوند، به یک سطل می توان اجازه رسیده و بالغ شدن را داد.
فنس توری پیچیده، توری مرغی، حلقه زنجیری، پارچه سیمی، فنس پهن چوبی( فنس برف)، بلوک سیمانی، آجر یا الوار می تواند برای محبوس کردن توده کمپوست مورد استفاده قرار گیرد. سیم های فنس نیاز به ساپورت های گوشه دارند، اگر چه بعضی ها می توانند برای ایجاد استوانه هایی که نیاز به ساپورت ندارند یا نیازمند حمایت کمی هستند مورد استفاده قرار گیرند. اگر فنس سیم پیچیده بسیار شل باشد و نتواند مواد خردتر و ریز تر را نگهداری نماید، محفظه را با پلاستیک حاوی سوراخ های هوادهی آستر نمایید تا توده را مرتب نگه داشته و سرعت تجزیه را فزونی بخشد. آستر پلاستیکی از خشک شدن اضافی سطوح توده عمودی هم ممانعت به عمل می آورد.
بلوک های بتنی یا آجری ممکن است بدون لعاب سوار شوند. 1 تا 2 اینچ فاصله بین آن ها بگذارید و اجازه دهید هوای مورد نیاز از جوانب حرکت نماید. همچنانکه می چینید، فنس گذاری سوراخ ها را بطرف بالا ردیف کنید و از طریق تعدادی از سوراخ ها پست های فلزی را مستقر نمایید تا سطل یا محفظه پایداری خوبی کسب نماید.
الوار، خواه کهنه و خواه تازه، مناسب جوانب سطل های کمپوست است. برای حرکت هوا، اجازه فضای کافی بین تخته ها را بدهید. الوارها به تدریج در اثر مجاورت با نم کمپوست می پوسند و تخته ها گاهی مجبورند در اثر فاسد شدن جایگزین گردند. پالت های دور ریخته شده می توانند برای ایجاد محفظه با دوام و ارزان کمپوست مورد استفاده قرار گیرند.
مراقبت از توده
تجزیه حتی وقتی که توده کمپوست بعد از ساخت به امان خدا رها می شود اتفاق می افتد؛ هر چند با سرعتی آرام تر. اضافه کردن آب برای نگهداری شرایط مرطوب و چرخاندن توده برای بهبود هوادهی سرعت فرآیند را بهبود خواهد بخشید. برای کنترل محتویات رطوبت توده، یک مشت کمپوست را فشار دهید. اگر چند قطره بتواند بیرون بزند، رطوبت درست است. اگر قطره ای بیرون نریزد، کمپوست زیادی خشک است. اگر آب چکه کند، توده زیادی مرطوب است. توده را در طی آب و هوای مرطوب با پلاستیک یا دیگر مواد بپوشانید تا از ایجاد رطوبت مازاد جلوگیری به عمل آید. در طی تابستان در مدت یک هفته و در فصول سردتر تا یک ماه طول می کشد تا یک توده دارای ساختار خوب به درجه حرارت حداقل 110 درجه فارنهایت در مرکز برسد. وقتی درجه حرارت نائل می شود، توده باید باز شود، مواد کمپکت شده باید شل شوند، توده باید چرخانده شده یا به هم زده شود تا موادی که قبلا در جوانب یا بالا بودند بطرف مرکز حرکت داده شوند. در طی آب و هوای گرم، توده ممکن است بعد از هفته دوم نیاز به یک چرخش دیگر داشته باشد. درجه حرارت بهینه یک توده کمپوست فعال بین 135 تا 140 درجه فارنهایت است. توده های کمپوست گاهگاهی به درجه حرارت هایی به بالایی 170 درجه فارنهایت هم می رسند؛ درجه ای آنقدر بالا که بعضی از میکروارگانیزم ها را از بین می برد. این معمولا وقتی اتفاق می افتد که مقادیر مازاد مواد نیتروژن بالا و مرطوب به توده اضافه شود.
نرخ ایجاد حرارت و تجزیه وابسته به درجه حرارت بیرونی هم خواهد بود. در زمستان، به جز مرکز توده های بزرگ، تجزیه کمی اتفاق خواهد افتاد.

این مطلب را با هر کسی که می شناسید به اشتراک بگذارید تا شاید مورد استفاده او قرار گیرد(با انجام این کار در دادن اطلاعات لازم و ضروری یا اشاعه یک کار خوب زیست محیطی به مقدار زیادی سهیم خواهید بود.)
توده ها ممکن است با برش دادن آن ها با یک بیل و چرخاندن روی هر برش چرخانده شوند. اهداف اصلی چرخاندن، هوادهی توده و شیفت دادن مواد از بیرون نزدیکتر به مرکز است؛ جایی که ممکن است هوادهی و تجزیه اتفاق بیفتد. نقاط خشک توده با اسپری کردن با آب در طی چرخاندن مرطوب می گردند.
همچنانکه مواد تجزیه می شوند، توده گرم می شود و باید کوچک شود؛ طوری که در نهایت به بیش از نیمی از ارتفاع اولیه نرسد. اغلب، حجم توده ممکن است تا 70 الی 80 درصد کوچک شود.
کمپوست وقتی آماده برای استفاده است که قهوه ای مایل به سیاه، ترد و دارای بوی خاک باشد. برای یک محصول خیلی نرم، کمپوست را داخل غربال نیم اینچی قرار دهید و یا از مواد درشت تر برای مالچ پاشی استفاده نمایید. مواد درشت تر را می توانید به توده برگردانید تا به همراه مواد دیگر بیشتر تجزیه گردد.
تشخیص مشکلات کمپوست
توده تولید بوی بد می کند. توده ممکن است خیلی مرطوب، خیلی محکم یا هر دو باشد. آن را بچرخانید تا شل شود و اجازه دهید هوا از توده عبور کند. اگر توده خیلی مرطوب باشد، همچنان که آن را می چرخانید، به توده مواد جدید خشک اضافه کنید. بوها ممکن است بر وجود محصولات حیوانی در توده کمپوست هم دلالت نمایند.
به نظر نمی رسد که هیچ تجزیه ای در حال وقوع باشد. توده خیلی خشک است. در حالی که مواد را چرخش می دهید، رطوبت اضافه کنید.
توده به اندازه کافی رطوبت دارد و مرکز آن گرم است، ولی حرارت کافی ندارد تا تجزیه کمپوست صورت گیرد. توده احتمالا خیلی کوچک است. اگر توده کوچک نیست، نیتروژن بیشتر ممکن است مورد نیاز باشد. اگر توده کوچک است، مواد بیشتری جمع کنید یا در دسترس ها را اضافه کنید تا توده بزرگتر بسازید. مواد قدیمی که ممکن است فقط تا اندازه ای تجزیه شده باشند را در توده جدید مخلوط نموده و بچرخانید.
توده مرطوب است و بوی شیرین می دهد و مقداری تجزیه هم انجام شده، اما هنوز گرمای کافی وجود ندارد. برای تجزیه مناسب، نیتروژن در دسترس کافی وجود ندارد. یک منبع نیتروژنی از قبیل هرس های تازه چمن، کود حیوانی یا بارور کننده را در داخل توده مخلوط کنید.
استفاده از کمپوست
وقتی کمپوست آماده استفاده می شود، باید تیره و ترد باشد و نباید بتوانید آیتم های اولیه آن را تشخیص دهید. اگر کمپوست سریعا استفاده نشود، هنوز یک الحاقیه خوب خاک به حساب می آید؛ هر چند، ممکن است نیتروژن آن از اثر نشت هدر برود.
کمپوست سازی سریع ممکن است تولید کمپوست خوب در 3 تا 8 هفته نماید. روش های کمپوست سازی سنتی تولید محصول در 3 تا 9 ماه می کنند؛ بسته به نوع مواد آلی استفاده شده، درجه حرارت و اینکه توده با چه تواتری چرخانده می شود.
در بعضی موارد، غربال کردن کمپوست از طریق یک مش توری 1 اینچی کمک به جور شدن مواد ناقص تجزیه شده، قبل از استفاده، می کند. شاخه ها به آرامی تجزیه می شوند و اگر آن ها بخشی از آشغال باشند، ممکن است از کمپوست نهایی بیرون آورده شده و به توده بازگشت داده شوند.
کمپوست بسیار مناسب استفاده برای گلدان های گیاهان خانگی یا شروع بسیاری از انواع بذرها است. پژوهش های اخیر نشان داده است که میکروارگانیزم هایی که در کمپوست رسیده پیدا می شوند می توانند واقعا امراض گیاهی را به کارآمدی قارچ کش ها، آن ها که باعث پوسیدگی گیاه در اثر رطوبت می شوند، از بین ببرند. عموما، بهترین نتایج وقتی حاصل می شود که کمپوست با دیگر مواد از قبیل پرلیت و ورمی کولیت، که سی درصد حجم را کمپوست تشکیل دهد، مخلوط شود.
اگر از کمپوست برای تشکیل یک خاک خوب استفاده می کنید، باید آن را سالانه مورد استفاده قرار دهید. بهترین زمان برای اضافه کردن کمپوست به باغ سبزی و گل در طی زراعت بهاره و پاییزه است. شما می توانید آن را به خاک اضافه کنید؛ در هنگام کاشت درختان، درختچه ها، یک ساله ها یا چند ساله ها. کمپوست همچنین یک مالچ یا پوشش فوقانی عالی برای اطراف گل ها، سبزی ها، درختان و درختچه ها است. اگر به عنوان مالچ استفاده شود، کمپوست نیاز ندارد تا کاملا رسیده شود.
کمپوست ممکن است برای پوشش بالایی باغچه استفاده شود، ولی نباید با ضخامت بیش از یک چهارم اینچ استفاده گردد. برای این هدف، کمپوست باید غربال شده و فقط ذرات ریز آن مورد استفاده قرار گیرد.