اهمیت دادن به خودم یعنی چی ؟خیلی بهش فکر کردم.نظر خیلی از دوست و آشنا یا حتی تو فضای مجازی رو در این زمینه شنیدم اینکه خودت مهم باشی اینکه نظر بقیه مهم نیست اینکه زندگی من و به کسی ربطی نداره و.. بعضی جاها خیلی این موضوع پررنگ شده.مثلا امروز تا کسی رو میبینی چه غریبه چه آشنا میخوای ی تجربه یا یه نصیحت (به نظرم هشدار)رو باهاش اشتراک بزاری میگه به تو چه زندگی خودم.باید حد و حدود رو نگهداشت.جوری پرسید یا حرف زد که طرف مقابل زیر سوال نره.جوری حرف نزنیم که بقیه گناه کارن.جوری حرف نزنیم که داناترین فرد رو زمینیم.بی احترامی نکنیم.بی ادبی هم نکنیم.تمسخرم همینطور .میبینی چقدر باید مواظب بود و چه چیزهایی رو باید بهش فکر و دقت کرد.و بعد شروع به حرف زدن کرد.اما متاسفانه در واقعیت اینطور نیست.چی میشد اگه آدما مهربونتر بودن با همدیگه.ما خیلی وقتها واقعا درست صحبت نمیکنیم.فقط میخوایم حرفمون زده بشه حالا هر طور شده هر جا شده.به طرف مقابل اصلا فکر نمیکنیم.شاید ناراحت بشه شاید تو دردسر بیفته شاید خجالت بکشه.شاید اصلا حرف ما درست نباشه و اطلاعات ما غلط باشه.کمی صبر.ولی خیلی سخته.اونوقت بعد از اینکه حرف زده شد بسته به واکنش طرف رفتار میکنیم .شاید طرف رودر بایستی کرد و چیزی نگفت ما ادامه میدیم و ادعای درستی هم داریم.یا شاید طرف ناراحت شد و به رو آورد اما تو توجیه کنی.پس خیلی مهم .چرا این چیزا رو گفتم.همه ما تو این موقعیت ها بودیم یا شخصی بودیم که حرف نسنجیده زده یا شخصی بودیم که حرف نسنجیده شنیده نمیدونم بقیه چه کار میکنن.اما اگه به خودمون اهمیت میدیم باید طوری که احترام و ادب و درستی کلام تو صحبت هامون باشه جواب بدیم.این یعنی بخودم اهمیت میدم.اینکه چیزی که ناراحتم میکنه رو تحمل نکنم.حرف بزنم .اگه درست نشد راه حل دیگه ای شروع کنم.به خودمون اهمیت بدیم و نترسیم از حرف زدن.فریاد نزنیم.بی احترامی و بی ادبی نکنیم اما نزاریم دیگران با حرف های نسنجیده مارو قضاوت کنند و اذیتمون کنند.سکوت خوب ولی برای بعضیها و بعضی وقتا جوابگو ..بیاین تمرینکنیم.
