دلم می خواهد امشب را با نوشتن نامه ای به خودم در سال 1410 یعنی 11 سال آینده به پایان ببرم.
سلام به ثمینی که امروز 38 ساله می شود.
دختری که امروز همچون معنای اسمش در گران بهای وجودی خود را می شناسد.
یادت می آید 11سال پیش دختری پر از دغدغه و نگرانی های جورواجور بودی؟ یادت می آید چه روزهایی از زیبایی های جوانیت را با استرس نمره، امتحان و امثال این ها در پیش چشمانت سیاه کردی؟
آیا واقعا ارزشش را داشت که به جای دختری پر شر و شور از خودت دختری غمگین و آزرده بسازی؟
آن هم برای چه؟ برای درسی که نه به آن علاقه داشتی و نه در آن آینده ای برای خودت متصور بودی؛ فقط به دلیل خواست والدینت تا توانستی در آن جنگیدی.
واژه شکست در هر مقطع و جایگاهی سخت است اما تو آن را برای خودت زهر آگین کرده بودی و لحظه لحظه ی خود را با آن می سوزاندی.
نمی خواهم آزارت دهم اما یادت می آید که گاهی در دل حتی آرزوی مرگ می کردی و تمام آرزو های زیبای جوانیت در قبولی یک آزمون خلاصه می کردی و مروارید های با ارزش چشمانت را خرج چه چیز بیهوده و بی ارزشی می کردی؟
اما حال خوب به گذشته ات بنگر، اثری از هیچ یک از آن ها نیست.
نه از آن آزمون و نه آن ویروس شوم که بر زندگی مردم سایه افکنده بود، از هیچ کدام نام و نشانی نیست.
آن روز ها را در وحشت شمارش اعداد سنت پشت هم می سوزاندی و تباه می کردی.
آیا به سفید شدن مو هایت در حسرت و اضطراب می ارزید؟ قطعا نه!
حال به خودت نگاه کن! اکنون تو دختری هستی سوار بر اسب آرزو هایت که به تاخت به سمت آن ها می شتابد. دختری خوش حال با آرزوهایی از جنس بلور.
امروز تو در آستانه ی 38 سالگی درست در جایگاهی ایستاده ای که شاید روزگاری فقط در خواب می توانستی آن را تصور کنی.
یک نویسنده ی موفق، چیزی که همیشه آرزویش را داشتی و بذر آن را درست در همان روزهای پر تلاطم زندگیت کاشتی و حال در حال برداشت محصولش هستی.
روز هایت پر از دوندگی های عاشقانه برای اهدافی است که آن ها را بسیار دوست می داری و دیگر از هیچ شکستی نمی ترسی و می توانی به خودت و قدرت درونت تکیه کنی.
امروز در 28شهریور سال 1410 به سن فقط به عنوان یک عدد می نگری و دیگر برایت همچون گذشته ترسی از بالا رفتن سن و سال و دیر رسیدن به اهدافت وجود ندارد.
اعداد سن بیهوده اند وقتی تو در های آهنی زندگیت را با سر سختی می گشایی تا به تک تک آرزوهایت جامه ی عمل بپوشانی.
ای کاش این دیدگاه را 11 سال پیش هم داشتی تا هیچ روزی را با آتش غم و اندوه نمی سوزاندی!
اما حال برایت خوشحالم چرا که کوله بار آرزو هایت بیش از همیشه سنگین است و تو با قامتی استوار بدون آنکه خم به ابرو بیاوری آهسته آهسته آن را به سر مقصد منزل می رسانی.
شمع های تولد امسالت را در کنار عزیز ترین هایت فوت کن و مطمئن باش اگر ده سال آینده به سراغ این نامه بیایی از امروز در جایگاه رفیع تری ایستاده ای و روز های شیرین تری را تجربه خواهی کرد.
روز هایی از آرزو هایی حتی رنگین تر از امروز.
یادت باشد گذشته را برای همیشه رها کن اما فقط یک درس از آن برای همیشه در خاطرت باقی بگذار:
« بهترین درس هایت را از سخت ترین و مشقت بار ترین روزهایت خواهی گرفت، پس هیچ گاه از زمین خوردن و مجدد برخواستن هراسی نداشته باش و چون کوهی استوار در برابر ناملایمات قد علم کن که در نهایت پیروز این میدان تو هستی. »
