آیا میدانستید ریشهی بسیاری از اضطرابهای امروز ما، در نظریات فلاسفه و روانشناسانی است که انسان را در «ماده» و «جبر» زندانی کردهاند؟
من در نظریه هستیشناسانه TIAV، مبانی فکری ۱۳ شخصیت تاثیرگذار تاریخ را به چالش کشیدهام تا راه را برای بازگشت به «آرامش اصیل» باز کنم:
۱. ایمانوئل کانت (بنبست وظیفهگرایی)
۲. جان استوارت میل (چرتکهاندازی فایدهگرایی)
۳. دیوید هیوم (تردید در نظم هستی)
۴. زیگموند فروید (جبر ناهشیار)
۵. بیاف اسکینر (انسانِ رباتگونه)
۶. استنلی میلگرام (توهمِ اطاعت از قدرت)
۷. مارتین سلیگمن (تکنیکهای سطحی شادکامی)
۸. هارولد کاپلان (تقلیل انسان به هورمون و دارو)
۹. آبراهام مزلو (گروگانگیری آرامش توسط نیازهای مادی)
۱۰. آرون بک (غفلت از هسته هستیشناختی نیت)
۱۱. ویلیام گلاسر (محدودیت در نیازهای غریزی)
۱۲. اریک اریکسون (قفسِ تحولیِ سنین خاص)
۱۳. آلبرت بندورا (بردهداریِ الگوهای بیرونی)
چرا این مکاتب در برابر "ارزشِ منظورِ کنش" شکست خوردند؟ استدلالهای تفصیلی و راهکار رهایی از این بنبستها را در مقاله جدیدم بخوانید: 👇👇👇
مقاله قبلی
[مقاله مانیفست جامع هستیشناسی TIAV]
