ذهنم خالیه اما فکر کنم انقدر نشخوار فکریم شدیده که دیگه حسش نمیکنم نمیدونم اون آدم عاشق درس و پیشرفت و پیشی گرفتن کجا رفته نمیدونم چرا دنیای بزرگسالی انقدر احساس گندی داره قبلا ذوق داشتم از بیدار شدن ذوق داشتم برای کتابام ذوق داشتم وقتی آسمون قشنگ میشد و انگار ژست گرفته بود برای اینکه من ازش عکس بگیرم، ولی حالا فقط بیدار میشم وقت تلف میکنم بینش کمی درس میخونم و دوباره سیکل بعدی
دوست دارم بیشتر تلاش کنم دوست دارم بجنگم دوست دارم زمین بخورمو بلند شم اما بی حس شدم قبلا در طول روز بارها به شغل مورد علاقه ام فکر میکردم اما الان هفته ای دوبار یادش میکنم
هنوزم میخوامش و نمیتونم شغل دیگه ای رو متصور بشم اما اون شغل به آدم های قوی تر از من نیاز داره
به آدم هایی نیاز داره که به حسشون نگاه نکنن بلکه به برنامشون نگاه کنن
آدمایی که هر لحظه انجام وظیفه کنن حتی اگر خودشون حالشون خوب نباشه ولی باید در هر صورت به دردمردم برسن
آره مردم ، حالا که نوشتم مردم یجورایی حس بهتری گرفتم، کمک به مردم بیشتر از فکر کردن به خودم بهم انگیزه تلاش میده
کسایی که قراره در آینده زندگیشون به دست من باشه و من وسیله ای از طرف خدا
وسیله خدا بودن افتخار بزرگیه و هرکسی نمیتونه بهش برسه
کسی بهش میرسه و لیاقتشو داره که سختی هاروبه جون بخره و در هر حالت تاکیید بر حفظ استمرار در مسیرش داشته باشه
الان فهمیدم که فکر کردن به پولو ثروت و ماشین های لوکس و سفرهای خارج نمیتونه محرک من برای تلاش و رسیدن به شغلم باشه
چون ماهیت و ذات اون شغل مادی نیست و بسیار معنویه و به تار و پود موجودیت انسان وابسته اس
پس تنها نیروی محرک به سمت اون برای من حفظ احساس انسان دوستانه و یاری رسان بودن برای دیگرانه
مردمی که نمیتونم سفره هاشونو پر کنم هرچقدر هم ثروتمند باشم نمیتونم از سیر بودن همه مطمئن بشم چون این کار خداست و دخالت در کارش گناهیست نابخشودنی
ولی حداقل میتونم با شغلم بهشون کمک کنم و دردی از دردهای این مردم که وجودمون با درد آفریده شده و تارو پود ما مردم ایرانو با درد و زجر بافتن ، کم کنم.
خدایا لطفا کمک کن که انجامش بدم ، اجازه نده از مسیر خارج بشم ، و من رو هرطور که لازمه برای این کار آزمایش کن و در سختی قرار بده تا صیقل بخورم و آماده به خدمت بشم.
آمین.
