مثل اینکه یه سوال ریاضی رو میتونی حل کنی هاا
یعنی وقتی میبینی میگی،
عه! این.
خط فکریه خیلی راحت میاد توی ذهنت
اما وقتی وارد سوال میشی انگار که وسط مسابقه ی دو پات پیچ خورده و افتادی زمین.
خودت رو میبازی
دیگه همچی تموم شد
من باختم.
هربار که خواستم متنی بنویسم به خودم میگفتم الان وقتم هدر میره باید برم درس هامو بخونم
اما چرا موقع هایی که داشتم کلی فیلم و سریال میدیدم اینو نمیگفتم؟
چرا وقتی داشتم پشت سر هم ، فیلم ها رو باز میکردم چیزی نمیگفتم؟
چرا نمی گفتم که الان وقت نوشتنه ، وقت فکر کردن
، وقت برای کارِته.
هوممم.
ساعت ها وقتمون رو به راحتی هدر میدیم ، بدون هیچ سوالی از خودمون
هیچ دلیل خاصی هم نداریم
دلیلامون میتونن این باشند:
خسته ایم ، حوصله نداریم ، انگیزه نداریم ، تنهاییم؟
ناراحتیم؟ دیگه وقتی نمونده؟
پس بیاین دست از تلاش کردن برداریم.
خودمونم خوب میدونیم که اصلا به اون چیزی که مطلوبمونه نخواهیم رسید
پس تلاش نکنیم؟
حتی یه ذره هم برای پیشرفت خودمون و زندگیمون قدم بر نداریم؟
بریم تو دنیای سریال ها و فیلم ها و آهنگ ها و..
و در آخر خودمون رو رها بکنیم ؟
به این فکر بیفتیم که درس خوندن کار مزخرفیه و خیلی از افرادی هستند که با تحصیلات عالی اما موقعیت شغلی بد زندگی میکنند؟
پس ما هم درس نمیخونیم و در آینده یه کاری میگیریم که توش ریاضی نباشه؟
فیزیک نباشه ؟
شیمی نباشه؟
یا زیست؟
اصلا با عقل جور در میاد؟
مگه میشه بخوای تو کاری رو انجام بدی و اون کار پایش از علم بنا نشده باشه؟
اوکی پس دیگه درس رو بذاریم کنار و بریم اینستاگرام رو باز کنیم.
اینا همشون بهونه هست
برای اینکه وجدانمون راحت باشه
برای اینکه احساس ترس
احساس ناامیدی
احساس نگرانی بهمون دست نده
ببین چقدر راحت خودمون رو گول میزنیم
برای مثال فردی در آینده میخواهد یه برنامه نویس بشود
بنظرتون سخته که از ۱۳ سالگی شروع کنه؟
نه.
حالا شاید بپرسید پس درس چی؟ درس اینجا چیکاره هست؟ چرا باید نظریه اعداد یا اونهمه جبر و این چیزا رو واسه برنامه نویسی بخونه طرف؟
یا حتی ترکیبیات.
مگه کامپیوتر نمیتونه حالت ها رو پیدا کنه برای خودش
ما چرا باید خودمون رو زحمت بدیم؟
جوابش خیلی ساده هست
هممون میدونیم
آگاهی.
من قبلا هم در مورد آگاهی حرف زدم
بنظرتون مثلا پیامبر وقتی کتاب قرآن رو میخونه بیشتر میفهمه یا ما ایرانی ها؟
خب جوابش معلومه.
این هم دقیقا همونه
وقتی من ندونم داره چه اتفاقی در کامپیوتر می افته پس چطور باید کارآفرینی کنم؟ چطور باید یه فرد خلاق در شغلم باشم وقتی هنوز نمیدونم چی تو شغلم میگذره ؟
فقط یک سری دستور هارو الکی حفظ کنم؟
اینکه نشد.
دوباره برگشتیم سر همون درسای حفظی مزخرف مدرسه. حفظ کردن بدون دلیل برای من و همینطور بقیه ی افراد مثل عذاب رو میمونه
به من وقتی کتاب دینی رو میدهند و میگویند حفظ کن ، چون دَرسته ، اعصابم بهم میریزه و نمیتونم اینکارو انجام بدم
چون دلیل براش پیدا نمیکنم.
بنظرتون وقتی من درحال حل یک سوال هندسه هستم از خودم میپرسم آیا این سوال به من در آینده کمک میکنه یا نه؟
صد درصد برام مهم نیست. چون من زیبایی این علم رو با وجودم درک کردم
اصلا نیازی ندارم که برای خودم دلیل بیارم برای هندسه خوندن
دلیل آوردن برای یک کاری که دوپامینش خیلی کمه مثل درس خوندن همش دروغه محضه
ما صرفا فقط میخوایم دوپامین ترشح کنیم
البته ما که نه ، دقیقا منظورم جناب تنبل مغز است.
چی بهتر از شبکه های اجتماعی و این همه دوپامین و انگیزه های چند ثانیه ای؟
هه.
بزا بگردیم به حل سوال هندسه
بنظرتون یک فردی که سوال هندسه تو زندگیش زیاد حل کرده میتونه به زندگیش مرتب تر نگاه کنه و راحت تر برنامه ریزی کنه یا کسی که صبح تا شب داشته فیلم و سریال میدیده و با این و اون چت میکرده و پشت سر هم ویدیو های مزخرف ۶۰ ثانیه ای رو دیده ؟
میدونید مشکل ما چیه؟
متاسفانه تو جامعه ای زندگی میکنیم که همه چیز رو مادی میبینه
بیشتر ما انسان ها اینطوری ایم.
تا میگیم درس ، میگن فلان رشته حقوقش خوب نیست و اینا
باور کنید ( اگه باور ندارید) که خوندن شیمی تو زندگیتون بی فایده نیست
باعث میشه اون نورون های مغزتون ثانیه به ثانیه بپر بپر کنن و خوشحال بشند
و میدونی این چقدر برای فعالیت مغزتون مفیده؟
آگاهی.
هرچه بیشتر علم داشته باشید
مغزتون بیشتر باز میشه
از چهارچوب بیرون میآیید.
از حاشیه کنار میرین
اصلا چرا آدم هایی که درس میخونن عجیبن؟
باور کنید که آدم هایی که زندگیشون رو صرف علم میکنند اگه از آدم های معمولی بیشتر بودند اونوقت آدم های معمولی عجیب به نظر میرسیدند
به این چیزا فکر نکنید
اگه یه نصیحت دوستانه بخوام به خودم اصلا بکنم بقیه رو کار ندارم اینه که
ذهنت رو باز کن و از آدما هایی که فقط بلدن کار مزخرفشون رو توجیه کنند دور شو
راستش فکر کن ما تو چه جامعه ی چرتی گیر افتادیم که برای یاد گیری علم هم باید دلیل بیاریم.
