امید...

نگاه می کنم به آسمان

به شب های بی ستاره ، به تنهایی ماه ، به درختان بی بر و برگی که به هم از تنهایی پناه آورده اند.

به آدم هایی که سرد و بی روح از کنار هم رد می‌شوند در حالی که درون هر کدام دنیایی است از غوغا، همه و همه منتظر بارانند، بارانی که بیاید، پلیدی هارا بشوید، غم هارا بزداید، دل هارا روشن کند و دوباره ستاره ها بدرخشند و ماه بخندد و آدم ها تبسم کنان از کنار هم رد شوند و از شادی یکدیگر شاد باشند و جشن بگیرند روز امید را.......

🤍