به درخت سرو که نگاه میکنی فقط زیبایی نمیبینی
صبوری را میبینی که نه ازبرف وسرمای زمستان میلرزد نه ازگرمای سوزناک تابستان میسوزد .همیشه رعنا وسرسبز وسربه فلک کشیده استوار می ایستد نه رنگ میبازد وزرد میشودنه میخشکد.
خیلی از آدمها سروصفت هستند
نگاهشان که میکنی غروری زیبا را میبینی که نشانه یکرنگی وصبوری آنهاست .باهرفصل رنگ عوض نمیکنند.همانان که همیشه هستنددرسختی ها درمرارت ها اگرزیرتیغ هم باشند ظاهر استوار ومحکمی دارندکه ازدیدارشان دلت قرص میشودبه وجودشان......
میدانی بهترین تکیه گاهند .اگرچه کمیابندولی همان یکدانه میشودتمام وجود وزندگیت❤️
