راه های مبارزه مردم با محدود سازی اینترنت، قسمت چهارم از اینترنت آزاد

در حالی دارم این نوشته رو می نویسم که تجار و بازرگانان در اتاق های بازرگانی، در صف های طولانی برای 20 دقیقه دسترسی به اینترنت آزاد قرار گرفتن. اونم با تعهد به این که از این اینترنت سو استفاده نمیکنن! مگه قبل و بعد از 18 و 19 دی ماه چه اتفاقی افتاده که ممکنه کسی با دسترسی به اینترنت کاری کنه که اسمش بشه سو استفاده؟؟؟ این در حالیه که بالاخره با بحران تمدید SSL هم مواجه شدیم و امنیت کاربران به خطر افتاده ولی چه اهمیتی داره، با یک کالابرگ 1 تومانی تمامی این مسائل فراموش خواهد شد.

موفق شدم با دو نفر از این افراد که برای دسترسی به اینترنت به اتاق بازرگانی مراجعه کرده بودند، صحبت کنم. مشخصا از تحقیر و بی احترامی و ظلمی ک بهشون وارد شده، آگاهی کامل داشتن اما ادامه صحبت ها و تفاسیرم از این مصاحبت رو در نوشته دیگه ای منتشر میکنم، بی ربط به این نوشته نیست، اما در این نوشته نمی گنجد.

لازمه همین اول اشاره کنم که محتویات این نوشته:

❌ شامل آموزش دور زدن فنی، و تخصصی نیست.

✅ واقعی، غیرخشونت‌آمیز، مدنی و قابل اجرا در سطح جامعه و سازمان‌ها می باشد.

✅ تجربه ایران، چین و کره شمالی را در نظر میگیرد.

آنچه میخوانید راهبردهای کلان و مدنی است، نه «ترفند فنی».

اصل مهم قبل از شروع:

اینترنت را حکومت ها با ابزار فنی نمی بندند، آن را با "انفعال اجتماعی" می بندند.

پس مبارزه موثر:

• فقط تکنولوژیک نیست

• فقط فردی نیست

• فقط کوتاه مدت نیست.

بنده "15" راهکار عملی طبقه بندی شده در 5 لایه به شرح زیر تدوین کردم.

لایه اول: آگاهی و روایت ( بسیار حیاتی)

تغییر روایت از " اینترنت" به " حق زندگی":

اینترنت را نباید فقط "سرگرمی" معرفی کرد،

بلکه :

• اموزش

• کسب وکار

• سلامت

• ارتباط با جهان

وقتی اینترنت مساوی با نان مردم شود، کنترلش سخت تر می شود. حقیقت "فعلی" ( اما متاسفانه در حال تغییر) جامعه ما هم همین است و همون طور که مشاهده کردید، رسانه هایی مانند دیجیاتو و زومیت و ... در طی این دوران قطعی اینترنت، تموم تلاششون رو کردن که این واقعیت، که اینترنت با "زندگی" و "معیشت" مردم گره خورده رو، فریاد بزنند.

حکومت در تلاش است تا قسمت "معیشت" اینترنت آزاد رو به اینترنت حکومتی خودش منتقل کنه. با قطع بلند مدت و کجدار و مریض اینترنت، کاری کرده که تمامی سرویس های خصوصی به هاست های داخلی منتقل بشن. فقط مونده کسب و کارهای فعال در تلگرام و اینستاگرام به پلتفرم های داخلی بیان تا این هدف به واقعیت نزدیک و نزدیک تر بشه.

مستند سازی اجتماعی مداوم:

ثبت اثرات منفی اینترنت داخلی:

• بیکاری

• مهاجرت

• افت آموزش

مستندات حافظه جمعی می سازد.

آموزش سواد رسانه ای به زبان ساده:

نه سیاسی، نه تکنیکی فقط:

• اینترنت حکومتی چیست؟

• چرا خطرناک است؟

آگاهی ساده برابر است با مقاومت پایدار

لایه دوم: رفتار جمعی مردم

عدم عادی‌سازی اینترنت داخلی و بسته:

بزرگترین پیروزی حکومت ها:

مردم عادت کنند! مردم عادت کنند! مردم عادت کنند! مردم عادت کنند!

هرجا شد:

• اعتراض نرم ( به جهت تو گونی نرفتن) و بازتاب معیشتی آن ( معیشتی هم چون آقای پزشکیان هر روز صحبتشو میکنن وگرنه چه معیشتی؟ دلار 150 و طلا 18 ملیون به تاریخ امروز)

• مقایسه با جهان بر اساس آمار و ارقام

• یادآوری مداوم اینکه این وضعیت "به ضرر بسیار سنگین جامعه " تمام می شود.

استفاده گسترده از خدمات جهانی در حد امکان و تحریم پلتفرم های داخلی در "شرایط اجبار"(خیلی خیلی مهم):

• استفاده از ابزار های جهانی

• استفاده از پلتفرم های جهانی

• استفاده از موتور جستجوی جهانی

• استفاده از سوشال مدیا های جهانی

• استفاده از پیام رسان های جهانی

وقتی نیاز واقعی ایجاد شود، حذف آن پرهزینه‌تر می‌شود! حکومت از سال 96 در حال سرمایه گذاری فوق گسترده برای حذف این هزینه است.

حمایت اجتماعی از آسیب‌دیدگان:

• حمایت فریلنسر ها از فریلنسر ها و دانشجویان و کسب و کارها و پزشکان و پژوهشگران

• حمایت دانشجویان از دانشجویان و فریلسنر ها و کسب و کار ها و پزشکان و پژوهشگران

• حمایت کسب و کارها از کسب و کارها و دانشجویان و فریلنسرها و پزشکان و پژوهشگران

• حمایت پزشکان و پژوهشکران از پزشکان و پژوهشگران و کسب و کارها و فریلنسر ها و دانشجویان و کسب و کارها

• حمایت از همدیگر، بازنشر و منتشر کردن آسیب های وارده، حمایت و اتحاد همگانی

لایه سوم: سازمان ها و کسب و کارها

اعلام رسمی نیاز به اینترنت بین الملل و فریاد پیونداینترنت با اقتصاد :

• هم صدایی صنفی و بیانه های متعدد( که البته اصناف ما از داخلی شدن اینترنت خوشحالن و صدای معدود صنفی در این ایام شنیده شد)

• درخواست های شفاف

• گزارش ضرر های پی در پی ( کاری که دیجیاتو و سایر خبرگزاری های دیجیتال به خوبی در این دوران انجام دادن، اما به نظرم حاکمیت از آسیب ها خیلی بهتر از من و شما خبر داره)

حکومت‌ها به فشار اقتصادی حساس‌ترند تا شعار البته کارنامه تصمیم گیرندگان ما نشان میدهد، هر زمان بین دوراهی اقتصاد و امنیت قرار میگیرد، همیشه "امنیت" را انتخاب می کند.

لایه چهارم: فشار بین المللی غیر مستقیم

روایت سازی جهانی:

• فقط گزارش های حرفه ای ( گزارش حرفه ای باعث میشه" آگاه" بمونیم و عادی نشه شرایط برامون، بدونیم دقیقا داره چه اتفاقی می افته، چه آسیبی به مردم در همه جنبه ها وارد میشه وهزینه این آسیب ها چه هست)

• زبان حقوق بشری ( میدونم اینجا آنتن نمیده، اما باعث میشه ما مردم یادمون نره چه بلایی سرمون داره میاد و "عادت" نکنیم، عادت نکنیم، عادت نکنیم. از سال 2016 طبق بیانیه سازمان ملل، دسترسی به اینترنت حق هر انسان در کره زمینه! هر کسی که میخواد این حق رو از من بگیره، داره حق منو میگیره! داره به من ظلم میکنه)

• داده و آمار ( کمک به شفافیت و آگاهی دقیق تر )

همکاری با نهاد های دانشگاهی و مدنی جهانی :

• کنفرانس ها

• مقالات

• گزارش های تخصصی

هدف از انجام دادن چنین اقداماتی، بالا بردن سطح اطلاعات و دانش فنی و جهانی در خصوص چگونگی محدود سازی و مقابله با اون هست که نیاز به دانش تخصصی داره. چین همیشه از این مسیر آسیب دیده. برای همین سانسورچی ها همیشه در این مجامع حضور دارن تا با پیدا شدن اولین سوراخ، سریع اقدام به مسدود کردنش بکنن.

لایه پنجم: راهبرد بلند مدت ( مهمترین⚠️)

جلوگیری از انحصار کامل خدمات داخلی:

بلایی که سر صنعت خودرو سازی با استفاده از پروپاگاندای " خودروی ملی" اومد، حالا داره سر اینترنت با نام "اینترنت ملی" میاد. به جز تحقیر، ظلم، فساد و نابودی مردم، چیزی در انتهای این مسیر نیست. کارنامه حکومت هرجا که نام "ملی" را استفاده کرده است مشخص است.

باید مبارزه کرد. مبارزه هزینه کوتاه مدت و شخصی دارد، ولی منفعت آن جمعی است و بلند مدت. اگر ما برای محصولات به غایت "بی کیفیت و زباله" سایپا و ایران خودرو، صف نمی بستیم و این شرکت ها را به دلیل رانت بالا، انحصار طلبی و تمایل به فساد، تحریم میکردیم( حتی مدت شش ماه تا یک سال هم کفایت میکرد)، سیاست گذار هیچ راهی نداشت مگر باز کردن واردات خودرو و ایجاد یک بازار آزاد( پاسخ به مطالبه گری مردم). اگر به صورت جمعی و متحد، با دید بلند مدت و به صورت جمعی، برای خودمان و فرزاندانمان و آیندگان مبارزه میکردیم، الان:

• چه کودکان نازنینی که تا به حال کشته نشده بودند

• چه خانواده هایی که از هم پاشیده نشده بودند

• چه افراد معلول و ناتوانی که الان روی ویلچر نبودند

• چه صدها هزاران نفری که هر ساله به خاطر تاثیر مستقیم آلودگی هوا، کشته نمیشدند.

اتفاقی که ما مردم با "انتخاب" نا آگاهانه" رقم زدیم، مارا محدود کرد، مارا فقیر کرد، مارا نابود کرد. صنعت خودروی "ملی"، مارا سال ها عقب انداخت و تنها "رانتی" هارا ثرونت مند تر و قدرتمند تر کرد. چه کسی نابود شد؟ ما مردم و کشور عزیزمان. بلایی که سرمان در زمینه خودرو آمد، حالا دارد برای "اینترنت" تکرار میشود. اما "اینترنت" با خودرو بسیار متفاوت است. کنترل آن توسط حکومت میتواند بسیار بسیار خطرناک تر از کنترل صنعت خودرو باشد.

لطفا مبارزه کنید، لطفا منفعت شخصی و کوتاه مدتتون رو، برای منفعت جمعی و بلند مدت فدا کنید. لطفا از پلتفرم های داخلی تا حد امکان استفاده نکنید، لطفا برای 20 دقیقه نرید داخل صف اینترنت! اتحاد صنفی رو حفظ کنید. ارائه خدمات رو متوقف کنید. ترافیک برای پلتفرم های داخلی مانند آپارت و فیلمو و ... ایجاد نکنید تا فروش بسته های اینترنت شرکت های ارائه دهنده، به شدت افت کنه و این پیغام رو به حاکمیت داده شود که از این پلتفرم ها فقط در شرایط انتخاب آزاد استفاده میکنیم. باید کاری کنیم که مسئله "اقتصاد" به مسئله "امنیت اقتصادی" تبدیل شود. وقتی سیستم قفل شود و کاری پیش نرود، انحصار طلبان، رانتی ها و تصمیم گیرندگان مجبور می شوند به خواسته های مردم احترام بگذارد.

ما با حکومتی شدن اینترنت، امنیت اطلاعاتمون رو از دست میدیم، تلفن های همراه و هر وسیله دیجیتال، میتونه تبدیل به یک "تله اسکرین 1984" به جهت جاسوسی و زدیدن اطلاعات ما در سطح داخلی و سطح جهانی بشه. ما دیگه قرار نیست با اتصال به اینترنت جهانی، پچ های امنیتی رو دریافت کنیم و در مقابل تهدید های سایبری، از دیوایس های امنی بهره مند باشیم. میکروفون گوشی بدون این که شما بدونید صدای شمارو ضبط خواهد، دوربین شما بدون این که بدونید تصویر شما و محیط اطراف شمارا رکورد خواهد کرد. هر آنچه که به آن فکر میکنید، قصد انجامش را دارید، تک تک افرادی که با آنها در ارتباط هستید، دیگر یک اطلاعات شخصی و خصوصی نیست، به مالکیت"حکومت" در خواهد آمد.

هرجا امکان انتخاب هست، انتخاب آزاد را حفظ کنید. انحصار برابر است با مرگ آزادی ! مرگ ما!