تاریخ نوشتن:غروب اولین روز تلخ بهمن ماه 1404
بعد از پایمال شدن حق دسترسی به اینترنت آزاد به تاریخ 18 دی ماه 1404، بین ویرگول و دیجیاتو سرگردان بودم. اون طرف "روز گفته" های وزیر و شورای قطع ارتباطات رو میخوندم و اینجا توی ویرگول "روز نوشته" های مردم. بارها تصمیم به این گرفتم که بنویسم، ولی با این کار تن به استفاده اجباری از سرویس های "داخلی" میدادم. تصمیم به صبر گرفتم تا هر زمان نوشتن در اینجا انتخاب خودم شد، آنچه که نوشتم رو منتشر کنم. اما متاسفانه زمان بسیاری گذشت و اینترنت وصل نشد و اینطور که از خبرها پیداست، قرار نیست هیچ وقت به وضعیت قبل از 18 دی ماه برگردیم و اینترنت طبقاتی در حال اجراست.
در این 12 روز تلخ و تاریک، هیچ پلتفرم داخلی رو نصب نکردم و تنها سایتی که هر روز بارها و بارها و بارها بهش سر زدم، دیجیاتو بود. خوندن خبرها لابه لای اون همه تبلیغی که گذاشتن، منو یاد اون سری از شبکه های ماهواره ای انداخت که لابلای تبلیغ، یه فیلمی هم گاها پخش میکردن! متاسفانه یک بار به سایت پر چرتوا (بر وزن محتوا) آپارات رفتم. بوی تعفن و تحقیر میداد.به غیر از چرتوای داخلش، حتی درست وصل هم نشد و درست هم کار نمیکرد. سریع خارج شدم که مبادا ویوی که ایجاد میکنم، به مزاج کسی که توی این ایام در آپارات محتوایی گذاشته، خوش بیاد.
یکی از همین روز های اجباری در حال چک کردن میزان فقیر تر شدنم در سایت دیجیکالا بودم که به صندلی ناصر پلاستیک برخوردم! بامزگی اسمش، درست یک لحظه بعد از این که چشمم به قیمتش افتاد، مثل خربزه تلخی شد که تا ساعت ها مزش تو دهنم موند. عین همین صندلی رو زمستون سال 99 خریده بودم به 113 هزار تومن. هم زمانی دیدن این صندلی و علاقم به نوشتن در ویرگول، باعث شد که تصمیم بگیرم که با این اسم، آنچه که تا به حال در این روزها نوشتم رو توی ویرگول منتشر کنم. اسمی که قرار هر بار که میبینمش، منو یاد این روزها، فقر و تورم دستوری که داره مارو زیر خودش له میکنه بندازه و از فراموشی "امنیتی" که این روزها بر ما تحمیل شده جلوگیری کنه.
