قسمت سوم از اینترنت آزاد رو داریم. اگر مایل بودید به دو قسمت قبلی سری بزنید، در صفحه ویرگول بنده، در قسمت لیست ها، روی اینترنت ازاد کلیک کنید.
الگوی سیاست مداران ما، افغانستان، میانمار، کوبا و گل سر سبد این لیست، کره شمالی است. بعید میدانم چین جایی در این لیست داشته باشد، چرا که هیچ ربطی، چه از نظر زیرساخت، چه از نظرGDP تجارت الکترونیک و اقتصاد فعال و پویا با چین نداریم، به الباقی شباهت بیشتری داریم. احساس میکنم سیاست گذاران این مملکت پس از دیدن مصاحبه افرادی که از کره شمالی فرار کرده اند، این سعادت را برای مردم ایران هم از درگاه خداوند متعال، خواستار شده اند. چقدر خوب میشد اگر مردم ما، هیچ از کشور های دیگر خبری نداشتند و تصور میکردند که تمام نقشه جهان خاورمیانه است با یک اسرائیل خونخوار و بچه کش در آن سر نقشه! یا چقدر خوب میشد که اگر مردم نمیدانستند ماشینی بهتر از پراید وجود دارد؟ یا اصلا اینترنتی هست! ایکاش میشد که در چند شب، چند هزار نفر را میکشتیم و کسی مطلع نمیشد. عاخ هرچه که میکشند از این اینترنت است! ایکاش مردم حقیقت را فقط از زبان شبکه خبر و فارس نیوز میشنیدند.
تیتر وار پیش برویم:
چین: اینترنت بسته در مقیاس بزرگ جواب داد( جواب دادن: حفظ کنترل) چون:
اقتصاد قوی و متنوع و پویا با تجارت بین الملل گسترده و سطح رفاه عمومی بالا برای عموم مردم
جایگزین های داخلی کارآمد و فرصت رشد و فعالیت دیجیتال گسترده در فضای داخلی
دسترسی نخبگان به اینترنت جهانی ( البته که با کنترل)
کره شمالی هم جواب داد چون:
عدم ارتباط کره شمالی با اقتصاد جهانی با پشتیبانی چین
فقر مطلق و بسته بودن فضای اطلاعاتی کشور از ابتدای ظهور کیم ایل سونگ
علف خوار بودن مردم هم در آنجا بی تاثیر نیست.
اما وضعیت ایران:
ایران به فناوری جهانی متصل است ( البته فعلا 18 روز است که نیست)
جامعه مدنی فعالی دارد
اقتصاد دیجیتالش وابسته به ارتباط جهانی است.
در ضمن اقتصاد کل ضعیفی دارد
بسیاری از حکومت ها تصور میکنند با تقلید از این مدل ها، میتوانند موفق شوند. به جز چین، الباقی در ویرانی و نابودی کشور موفق بوده اند.
حکومت ها فرض میکنند :
مردم با شبکه های داخلی "سازگار" می شوند. خوشبختانه حکومت ما در یک سیاست گذاری 10 ساله، موفق به انجام این امر مهم نشده است ( همچنان با شدت زیاد و بودجه های کلان در تلاش است). هم به علت عدم توانایی "رانتی ها" ، هم به علت مبارزه مردم به جهت عدم استفاده و حمایت از پلتفرم های داخلی که میدانند قرار است حقیقت و واقعیت را از آنها پنهان کند.
دسترسی به اطلاعات خارجی مساوی است با تهدید جدی! این یکی از فرضیات نیست، از حقایق است. برای حکومتی که تصمیمات مهم ( شما بخوانید دزدی ها و جنایت ها) در پشت پرده اتفاق می افتد، شفافیت و پرسش گری خطر ناک است.
اما واقعیت: مردم همیشه راه های دور زدن را پیدا میکنند و تجربه تاریخی این را نشان داده است.
البته نیاز به این توضیح کوتاه دارد که:
بستن اینترنت نشانه قدرت فوری است
میتوانیم کنترل کنیم، حتی اگر در بلند مدت شکست بخورد
برای تصمیم گیرنده ها:
کنترل کوتاه مدت قابل لمس است
هزینه بلند مدت ناملموس
حکومت هافکر می کنند اینترنت بسته جواب می دهد چون:
کنترل رسانه = کنترل مردم
تمایل به تقلید از کره شمالی و چین
تمرکز بر امنیت کوتاه مدت، نه اقتصاد و آموزش و پیشرفت
تصور مردم نمی فهمند( که داریم چه بلایی سرشال می آوریم)
حس امنیت فوری و قابل لمس
اما واقعیت کاملا متفاوت است:
اینترنت بسته فقط زمان می خرد.
شکست بلند مدت اقتصادی، علمی، فرهنگی و اجتماعی کاملا قطعی خواهد بود
