با تلاش زیاد، همراه با اعصاب خوردی غیر قابل باور، دیشب موفق شدم پس از 14 روز به نت بین الملل وصل بشم. احساس حقارت دارم، احساس تنفر دارم، صدای مادر هایی که سر قبر فرزندشان جیغ و شیون میکنن از سرم خارج نمیشه، تصور میکنم که خودم مُردم و مادر و پدرم بالای قبرم دارن شیون میکنن. این در حالیه که برای گرفتن جنازم هم مجبور شدن امضا کنن که من خودکشی کردم.
سال 96 اعتراض کردیم، بهتر نشد بدتر شد
سال 98 اعتراض کردیم، بهتر نشد، بدتر شد
سال 1401 اعتراض کردیم، بهتر نشد، بدتر شد
بین این سالها از هر طریقی که اعتراض مدنی نامش بوده باشد، اعتراض کردیم، داد زدیم، فریاد زدیم، توییت زدیم، نامه زدیم، ویدئو اعتراضی منتشر کردیم، بارها و بارها و بارها گفتیم که به این شرایط اعتراض داریم. ولی هیچ جوابی نگرفتیم. تنها خبرهایی که آمد، از فساد بیشتربود، از رانت بود، از بی عدالتی بود، از امنیت پوچ و موشک های تو خالی بود، فقط دروغ.
کوچکترین تغیری در سیستم،
تغییری در سیاست گذاری
استعفا یا استیضاحی
توجه به نیاز مردمی
هیچ کدام اتفاق نیفتاد
جواب ما فقط این ها بود :
شما اغتشاش گرید
شما میخواهید لخت شوید
شما نفوذی دشمن هستید
به کودکانمان در خیابان شلیک کردند
ما را با دست خالی در خیابان، با تک تیرانداز زدند.
ما را به جرم فساد فی الارض اعدام کردند
در زندان به ما تعرض و تجاوز کردند
با تفنگ ساچمه ای، کورمان کردند
با گاز اشک آور راه تنفسمان را بستند
مگر ما چه کرده ایم؟ مگر اصلاح کردن یک سیستم اقتصادی فاسد و داشتن یک اقتصاد آزاد چه مشکلی دارد؟ مگر تغییر سیستم آموزشی و بهبود آن چه درخواست عجیبیست؟ مگر امکان دسترسی ازاد به اینترنت چه مشکلی دارد؟ مگر وارد کردن خودرو به جهت کاهش آلودگی هوا و امنیت بیشتر شهروندان چه درخواست عجیبیست؟
نان برای خوردن نداریم
اب برای نوشیدن نداریم
هوا برای تنفس نداریم
کار نداریم
کار داریم، حقوق نمی دهند
حقوق میدهند، کفاف هیچ نمیدهد
باشد، مارا کشتید، قتل عام کردید، یعنی بازم صدای اعتراض مارا نشنیدید؟ چرا هیچ کاری نمیکنید؟ چرا یک حرکت مثبت مطابق نیاز مردم، انجام نمیدهید؟ آنقدر دروغ گفتید که حالا حتی اگر راست بگویید هم کسی باور نمیکند. بس است دیگر. واقعا بس است.
بیش از 12 هزار نفر را فقط کشتید، خدا میداند چند نفر را کور کردید، مسدوم کردیم و حالا میخواهید حتما دستگیری هارا هم اعدام کنید! آن کس که در خیابان گرفتید، میدانسته که ممکن است بمیرد، چه فرقی میکند یک اعتراف دروغین هم قبل از اعدامش از او بگیرید. مگر کسی باور میکند ؟ مگر ما باور میکنیم؟ راهی نگذاشته اید که باور کنیم.
هیچ آینده ای جز مهاجرت و فرار در پیش روی خود نمیبینم، تا شاید اینگونه بتوانم با کشیدن درد دوری از خانواده و سرزمینم، دست پدر و مادرم را در کهنسالی بگیرم. برای ماندن باید دزدی کنم، دروغ بگویم و رانت داشته باشم که در تربیتم این موارد جایی نداشت و سر این سفره ای که در این مملکت پهن کردید آداب غذا خوردن، با موارد ذکر شده همراه است که من از آن ها عاری هستم.
در اوج غم و ناراحتی، همزمان در نهایت انگیزه و امیدم و تا جایی که بتوانم برای مبارزه با فساد و ظلم تلاش میکنم، شاید دیگرانی برای ما نکاشتند که بخوریم، ولی ما تمام تلاشمان را میکنیم که بکاریم، تا دیگرانی بعد از ما بتوانند بخورند.
فایده این نوشته ها ایجاد همدلی، هم زبانی و اتحاد است تا بیشتر و بیشتر از هم خبر داشته باشیم، در مورد اهداف مشترکمان صبحت کنیم و شاید کسی در این میان، کمی آگاه تر شد و آگاه تر در زندگی تصمیم گرفت تا اجازه ظلم به قدرت برتر ندهد.
