شاد بودن هنر است...

با درود فراوان به دوستان " ویرگولی " 🥰🌷
در سال هشتاد دو ، بنا به مقتضیات و در آرامش و دوستی و احترام متقابل ، زندگی با عشق اول و بانوی همیشگی دلم 🌷💖 ، پس ازده سال به جدایی ختم شد .همراه با پسر ۷ ساله ام
( امیرارسلان) به خانه ی پدری رفتم . کاملا منهدم ، سرخورده و سر در گم ، درماندگی و بلاتکلیفی محض .
به هر تقصیر و به هر تقدیر! گذشت و زندگی ادامه داشت .
روزی مشغول شستشوی دست و پای چرک و آلوده ی امیرارسلان ( حاصل بازی در کوچه ) بودم و خیر سرم خواستم از وضع موجود ( فقدان مادر ) به او روحیه بدم : خوش گذشت ؟ ببین چقدر خوبه پیش مامان بابا هستیم و خوش میگذره !؟
گفت : بابا من هر جا باشم ، بهم خوش میگذره ، کلا شادم !
میدانم که تا پایان عمر ، این سکانس زندگی و این جمله را فراموش نخواهم کرد . ظاهرا از سرخوشی کودکانه و پاکی و صداقت روحش گفته باشد .
اما برای من درسی عظیم و با مفهوم شد .به کلاسهای خودشناسی و مشاوره های گروهی که میرفتم ، با همراهان در این باب گفتگو کردیم . با دلنوشته ای ، جان کلام را با شما به اشتراک می‌گذارم:
چه کنیم ، تا هرجا باشیم بما خوش بگذرد ؟ شادی چیست ؟ چگونه شاد باشیم و آنرا با دیگران سهیم شویم ؟
با یادآوری " گشت و گذار در ابعاد " اشاره به توانایی درونی برای تغییر ابعاد غم و اندوه و ناامیدی به ابعاد امید و شادی داشتم
شاید مثال‌های زیر تمرین باشد :
۱- قرار نیست در غم فقدان عزیزی ، بخندیم !
۲ - قرار نیست در مواجهه با معضلات و حوادث ناگوار ، حس شادی بخود تلقین کنیم !
۳ - قرار نیست لبخند به لب و با بی تفاوتی و الکی خوش بودن در کنار رفیقی اندوهگین ، وقت بگذرانیم !
۴ - قرار نيست درد و رنج بیماری لاعلاج کسی را با امید واهی و بشکن زدن و رقصیدن ! التیام بخشیم !
۱ -یادآوری لحظات شاد و آرامش بخشی که با آن عزیز از دست رفته داریم ، بنوعی می‌تواند " خوش گذشتن و شادی " باشد.
۲ -در معضلات و حوادث ناگوار ، درسها و تجربیات بی نظیری نهفته . آگاهی و دقت و بینش ما ، می‌تواند " خوش گذشتن و شادی " باشد.
۳ - در همراهی و همدلی با رفیق اندوهگین ، سکوت و صرفا حضور و ایجاد شرایط امن و نوازش روحش ، می‌تواند " خوش گذشتن و شادی " باشد .
۴ - درد و رنج بیماری لاعلاج کسی ، با ایجاد موقعیت و لحظات
( ولو معمولی و روزمره ) یک وعده غذا در همنشینی همدلانه ، بودن در مکانی که او آرزو داشته ، حُسن جویی در اخلاق و کردار و شخصیت او ،
و همچنین دقت و آگاهی و بینش ما نسبت به سلامتی خود و شکرگزاری از ذات لایتناهی، کائنات، خداوند ( یا هر نام متصور دیگری ) می‌تواند " خوش گذشتن و شادی " باشد .
در آخر ، چکیده ی مطلب را بانو ژاله اصفهانی به زیباترین کلام و به شیوایی تمام ، به سرانجام رسانده اند :
بـشکـفد بار دگر لاله ی رنگین ِ مراد
غنچه ی سرخ ِ فرو بسته ی دل باز شود
من نگویم که بهاری که گذشت، آید باز
روزگاری که به سر آمده، آغاز شود
روزگار دگری هست و بهاران دگر
شاد بودن هنر است ، شاد کردن هنری والاتر
لیک هرگز نپسندیم به خویش
که چو یک شکلک ِ بی جان، شب و روز
بی خبر از همه خندان باشیم
بی غمی عیب بزرگی است که دور از ما باد
کاشکی آینه ای بود درون بین، که در آن خویش را می دیدیم
آنچه پنهان بود از آینه ها، می دیدیم
می شدیم آگه از آن نیروی پاکیزه نهاد
که به ما زیستن آموزد و جاوید شدن
پیک پیروزی و امید شدن
شاد بودن هنر است، گر به شادی تو ؛ دلهای دگر باشد شاد
زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست.
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.
ژاله اصفهانی [۱۳۸۶ – ۱۳۰۰]
لطفا : شاد سلامت موفق و اندیشمند باشید .🥰
اول اردیبهشت ۱۴۰۵
( انتشار مجدد ۸ خرداد ۱۴۰۵ و بمناسبتِ
تولدِ عشق اول و بانوی همیشگی دلم ...💖 )