آغوش تنهایی ...
درود و سلامتی به یارانِ جان 🌷🥰
سالهای زیادی از تنهایی فرار کردم.
سربازی، ازدواج، مهاجرت به آلمان، ازدواج مجدد...
هر بار به شکلی تلاش کردم از تنها ماندن فاصله بگیرم. شاید گمان میکردم آرامش جایی بیرون از من منتظر است؛ در حضور دیگران، در همراهی، در تغییر شرایط یا جغرافیا.
اما در سه سال اخیر، برای نخستین بار آگاهانه ، تنهایی را انتخاب کردم و آرامآرام فهمیدم چیزی که سالها از آن گریخته بودم، الزاماً دشمن من نبوده است.
خانه تا محل کارم حدود چهارصد متر فاصله داشت. مسیری کوتاه از میان شالیزارها، با افقی باز که هر روز طلوع و غروب خورشید را پیش چشمانم میگذاشت. دریا هم چندان دور نبود؛ حدود یک کیلومتر پیادهروی از میان کوچههای روستا.
در همان روزها ، دوچرخه خریدم .🤠
شاید برای خیلیها اتفاق مهمی نباشد، اما برای من بازگشت به دوچرخهسواری بعد از سالها، شبیه باز کردنِ دری بود که مدتها بسته مانده بود. حس باد، جاده، حرکت و آزادی، لذتی داشت که توضیحش آسان نیست.
بعضی عصرها بعد از کار به ساحل میرفتم. مدتی در آب قدم میزدم، به دریا نگاه میکردم و غروب خورشید را تماشا میکردم. هیچ اتفاق خارقالعادهای نمیافتاد، اما همان سکوتهای ساده کمکم چیزی را درونم بیدار کردند.
در تنهایی، فرصتی پیدا کردم تا با نوجوان چهارده یا پانزده سالهای دیدار کنم که سالها گُمَش کرده بودم.
پسری که هنوز دنیا را بیشتر از دریچهٔ معنا میدید تا منفعت. برایش صداقت، صمیمیت و اعتماد، چیزهای مهمی بودند. پسری که هنوز آنقدر از دنیا زخم نخورده بود که همه چیز را با تردید نگاه کند.
به جای مرور شکستها، دلتنگیها و زخمهای سالهای گذشته، ساعتها با او حرف زدم.
از آرزوهایش.
از نگاهش به آدمها.
از شادیهای کوچک و سادهای که فراموش شده بودند.
شاید عجیب به نظر برسد، اما این گفتوگوهای درونی آنقدر واقعی شدند که بازتابشان را در رفتار روزمرهام هم دیدم.
گاهی میشنیدم:
این رفتارها از سنِ شما بعیده !
اما من مخالفتی نداشتم.
فکر میکنم انسان فقط یک چهره و یک نسخه از خودش نیست. ما مجموعهای از ابعاد، تجربهها و امکانهای مختلف هستیم. گاهی لازم است از اتاقی به اتاق دیگر برویم؛ نه برای فرار، بلکه برای نفس کشیدن.
شاید شبیه مکعب روبیک.
برای من مهم نیست همهٔ وجهها به یک رنگ دربیایند. کافی است هر وجه، در زمان خودش معنایی داشته باشد.
اگر در بخشی از زندگی احساس خستگی کنم، میتوانم مدتی در بخشی دیگر اقامت کنم؛ نه برای نادیده گرفتن مشکلات، بلکه برای بازگشتن به آنها با نیرویی تازهتر.
رها کردن موقت بعضی بارها، فرصتی شد برای بازپروری.
سالها بعد، وقتی دربارهٔ اسطورهٔ «پروتئوس» خواندم، احساس کردم بخشی از شیوهٔ زندگی خودم را در او میبینم.
پروتئوس، پیر دریا، موجودی بود که مدام شکل عوض میکرد؛ سیال، انعطافپذیر و گریزان از قالبهای ثابت.
بعضی او را متهم به فرار از واقعیت میکنند، اما من در روایت او بیشتر چیزی دیگر دیدم:
توانایی تغییر.
توانایی تطبیق.
توانایی ادامه دادن.
زندگی بارها مرا از مسیرهای پیشبینینشده عبور داده است. گاهی ناچار شدهام شکل دیگری به خود بگیرم، زاویهٔ دیدم را عوض کنم یا راهی تازه برای ادامه پیدا کنم.
شاید همین انعطافپذیری باعث شد از بعضی طوفانها عبور کنم و همچنان سر پا بمانم.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، به چند جمله باور دارم:
خودت باش.
از تظاهر بپرهیز.
عشق را با نگاه سرد و بدبینانه قضاوت نکن.
در این جهانِ پر از سرخوردگی و ناامیدی، محبت هنوز یکی از معدود چیزهایی است که میتواند سبز بماند.
بسیاری از ترسهای ما فرزندان خستگی و تنهاییاند.
و جهان، با همهٔ فریبها، رنجها و رؤیاهای خاکشدهاش، هنوز زیباییهای خودش را دارد.
شاید نه آنقدر که همیشه شاد باشیم.
اما آنقدر که گاهی بایستیم، نفسی بکشیم، به افق نگاه کنیم و از بودنمان در این لحظه سپاسگزار باشیم.
مقاله ای از سایت پزشک :
پروتئوس (Proteus) یکی از رازآلودترین چهرههای اسطورههای یونان است. نام او با دانایی، پیشگویی و تغییر شکل گره خورده، اما اهمیت پروتئوس فقط در قدرتهایش خلاصه نمیشود.
آنچه او را به شخصیتی ماندگار در حافظه فرهنگی یونان باستان تبدیل کرده، نسبت خاصش با حقیقت است. پروتئوس حقیقت را میدانست، آینده را میدید و پاسخ پرسشها را در اختیار داشت، اما بهندرت حاضر میشد آن را آشکار کند. دانایی نزد او چیزی نبود که رایگان عرضه شود.
پروتئوس در فضایی اسطورهای شکل میگیرد که در آن، دانش با قدرت پیوندی تنگاتنگ دارد. یونانیان باستان، دانستن را امری خنثی یا صرفا مفید نمیدیدند.
حقیقت میتوانست رهاییبخش باشد، اما همزمان خطرناک، سنگین و پرهزینه بود. در چنین جهانی، پروتئوس نماد داناییای است که مقاومت میکند، تغییر چهره میدهد و از دسترسی آسان میگریزد.
پروتئوس تنها یک خدای دریایی یا پیشگو نیست. او بازتاب نگرشی عمیقتر به مفهوم حقیقت، اجبار و مسئولیت دانستن است.
این اسطوره نشان میدهد که چرا یونانیان باستان باور داشتند حقیقت همیشه میل به پنهانماندن دارد و انسان برای دستیافتن به آن باید بهای روانی و اخلاقی بپردازد. درک پروتئوس یعنی فهمیدن اینکه چرا دانایی در فرهنگ یونانی، همیشه با ترس، آزمون و خطر همراه بوده است.
در تحلیل اسطورهشناختی، تغییر شکل پروتهئوس به معنای ناپایداری ادراک انسانی نیز هست.
انسان هنگام جستوجوی حقیقت، با لایههای مختلفی از واقعیت روبهرو میشود. هر پاسخ میتواند پرسشی تازه ایجاد کند. یونانیان با این تصویر، تجربه واقعی شناخت را بیان میکنند.
حقیقت بهصورت مستقیم و خطی آشکار نمیشود. فهم آن نیازمند عبور از مراحل گوناگون است.
در جهانی که پاسخهای سریع و ساده رواج دارند، مقاومت پروتئوس معنا پیدا میکند. او نماد این واقعیت است که برخی پرسشها پاسخ فوری ندارند. حقیقت باید بهدست آید، نه مصرف شود. این پیام، در عصر فناوری و دادههای انبوه، اهمیتی دوچندان دارد.
پروتئوس همچنین هشدار میدهد که هر حقیقتی ارزش دانستن ندارد، مگر آنکه فرد آماده پذیرش آن باشد.
این اسطوره، ما را به بازاندیشی در رابطهمان با دانایی دعوت میکند.
آیا ما حقیقت را میخواهیم، یا فقط احساس دانستن را ؟
تا درودی دیگر ....بدرود 🌷😍
