پروتِوس ( پیرِ سیالِ دریا )

سالهای زیادی از تنهایی فرار کردم : دوران سربازی ؛ ازدواج ؛ مهاجرت به آلمان ؛ ازدواج مجدد . اما طی سه سال اخیر با انتخاب آغوش تنهایی ، آرامش را بخود هدیه دادم .

برای دوسال خانه تا محل کار 400 متر فاصله داشت از میان شالیزارها با افقی که هرروز تماشای طلوع و غروب خورشید بسیار لذتبخش بود . تا ساحل دریا هم یک کیلومتر که پیاده از میان روستا میرفتم . خرید دوچرخه اتفاق جالب و عجیب بود ! بعداز اینهمه سال دوباره سواری با دوچرخه لذت وصف ناپذیری شد . در تابستان بعد از کار به ساحل میرفتم و ساعتی آب بازی و تماشای غروب در دریا ...

*****************

در این تنهایی ها توانستم پیام درونی14 یا 15 ساله ام را پیدا کنم و با او حرف بزنم. نوجوانی که دنیا برایش معنا شد نه مادیات ؛ پیامی که از دریچه ی صداقت و پاکی و صمیمیت و اعتماد به همه چیز نگاه میکرد . بجای خاطرات زخمها و دلتنگیها و مرارتهای سالهای گذشته ، با او از خاطرات آن روزها حرف زدم . آنقدر محو این گفتگوها شدم که در محیط کارم بازتاب جالبی داشت :

آقای دهناد این رفتارها دور از سن شماست !!

معتقدم که انسان دارای ابعاد بی نهایت و مختلفی است و من خواستم و توانستم هم در این بعد زندگی کنم و هم با تغییر بعد بشکل دیگری در بیایم . شاید مثل مکعب روبیک ، برایم مهم نیست همه ی رنگها و وجوه مکعب همسان بشوند ، کافیست وجه جدید آرامش بخش باشد . اگر در یک بعد احساس رضایت و آرامش نباشد ، به بعد دیگری میروم . البته طبیعتا در بعضی ابعاد مشکلات حل نشده ای هست که من با تغییر آن فرار نمی کنم فقط در بازگشت به آن با حال بهتری به موضوع می پردازم .

رها کردن مشکلات و آنچه مرا آزار میداد ؛ فرصتی شد برای بازپروری .

میخواهم در مورد " پروتئوس " بگویم . در افسانه ها اشاره به یک خدا ؛ که هومر یونانی به  " پیر دریا " او را نامگذاری کرده .او دریای مدام در حال تغییر و عدم وضعیت پایدار بوده وکاملا سیال عمل میکند .در مواردی او را به فرار از واقعیت و هویت متهم کرده اند!

شرح حال و مقالات مختلفی از این افسانه خوانده ام که نکات بسیار جذاب ومفیدی برایم دارشت ، سه اصل سیال بودن : انعطاف ؛ تغییر پذیری ؛ تطبیق پذیری

  مفاهیمی آشنا و باورپذیر . زندگی را با این سبک ، زیست تجربی کرده بودم گرچه بعنوان معنا و تفسیر روان شناختی آموزه ای نداشتم .گویی هرسه بدنبال هم ساختار شخصیت مرا رهبری کردند و با اینکه از کودکی و همسالان دور شدم ، توانستم در فراز و نشیب زندگی به زیست ایمن پناه بیاورم .

خودت باش،از فرانمایی به مهر بویژه بپرهیز و عشق را هرگز به دیده ی سردباوری منگر .

چه در این برهوت سرخوردگی ها و ناامیدی ها محبت ، تنها نهال سرسبز و همیشه بهار است .

جان و روان خویش را نیرو بخش تا در شوربختی های زندگانی پناهگاه و نگهبان تو باشد .

زنهار که با پندارهای پوچ خویشتن را می آزاری .

بسیاری ترسها زاییده ی خستگی و تنهایی ست .بیش از انضباطی سالم در زندگی سخت گیری را بر خود از اندازه بیرون مبر .

جهان با همه ی فریبها و رنجها و رویاهای خاک شده اش بازهم زیباست .

احتیاط کن ؛ بکوش و شادمان باش ...