ساخت شخصیت

بچه‌ها مثل نهال‌های کوچک و نازک هستند. هر چیزی که دور و برشان می‌بینند و می‌شنوند، توی وجودشان می‌نشیند. پدر و مادرها باید خیلی مراقب رفتارشان با بچه‌ها باشند. چون یک حرف قشنگ یا یک بغل کردن ساده، توی دل بچه آرامش می‌کارد. یک داد زدن یا نادیده گرفتن هم می‌تواند توی وجودش ترس یا دلخوری درست کند.

بهتر است همیشه با مهربانی و حوصله با بچه‌ها حرف بزنیم. وقتی اشتباه می‌کنند، آرام راه را بهشان نشان بدهیم. بچه‌ها از رفتار ما یاد می‌گیرند که چطور آدم باشند. اگر می‌خواهیم آن‌ها آدم‌های آرام و خوبی بشوند، باید خودمان اول آرام و خوب باشیم. مراقبشان بودن یعنی مراقب رفتار خودمان بودن.

پس بهتر است گاهی کارهای روزمره را کنار بگذاریم و چند دقیقه‌ای بنشینیم پای حرف‌های بچه‌ها. همان چند دقیقهٔ ساده، برایشان مثل یک دنیا محبت می‌ماند. وقتی اشتباهی می‌کنند، اول بغلیشان کنیم بعد یادشان بدهیم. اشکالی ندارد اگر گاهی خسته‌ایم، اما یادمان باشد یک نفس عمیق و یک لبخند کوچک، گاهی معجزه می‌کند. بچه‌ها منتظرند ببینند ما چطور با دنیا رفتار می‌کنیم؛ آن وقت آنها هم همان را تکرار می‌کنند. پس بیایید بهترین نسخهٔ خودمان باشیم، برای فردایی که این بچه‌ها خواهند ساخت.