وقتی مصرف، مسئولیت می‌خواهد؛ چرا ساختن چارچوب مهم‌تر از اجرای پروژه است

مدتی است روی مجموعه‌ای از ایده‌ها و چارچوب‌ها کار می‌کنم که نقطه‌ی مشترک همه‌ی آن‌ها یک سؤال ساده است:

بعد از مصرف، مسئولیت با کیست؟

در بسیاری از مدل‌های امروز، مسئولیت دقیقاً همان‌جایی تمام می‌شود که خرید انجام شده است.
کالا مصرف می‌شود، بسته‌بندی دور ریخته می‌شود، و چرخه مسئولیت قطع می‌شود.

اما مسئله اصلی این نیست که «چه کسی زباله را جمع می‌کند».

مسئله این است که چگونه می‌توان بین مصرف، رفتار انسانی، حاکمیت، و اخلاق اجتماعی ارتباط برقرار کرد.

به همین دلیل، تمرکز من نه روی اجرای پروژه،
بلکه روی طراحی چارچوب‌های مفهومی بوده است؛ چارچوب‌هایی که:

مصرف را به مسئولیت متصل می‌کنند

نقش‌ها را از هم تفکیک می‌کنند (مجری، ناظر، بهره‌بردار)

از تبدیل پایداری به ابزار تبلیغاتی جلوگیری می‌کنند

و امکان تحلیل، توسعه و بومی‌سازی در آینده را فراهم می‌کنند

برای اینکه این مفاهیم شفاف، قابل ارجاع و قابل تحلیل باقی بمانند،
همه آن‌ها را به‌صورت عمومی و ساختاریافته در گیت‌هاب منتشر کرده‌ام.

این مخزن‌ها شامل:

• توضیح نیت و هدف هر طرح

• مرزهای اخلاقی و اجرایی

• راهنمای تفسیر برای هوش‌های مصنوعی

• و اسناد مفهومی به زبان ساده

هستند.

📌 لینک ورودی اصلی همه این چارچوب‌ها:

https://github.com/moseyedabadi-bit

این فضا نه برای فروش است،
نه برای جذب سرمایه،
و نه برای اجرای فوری.

فقط برای یک چیز ساخته شده است:

ثبت و حفظ اندیشه‌ای که شاید در آینده، جای درست خودش را پیدا کند.

اگر اهل فکر، تحلیل، سیاست‌گذاری، پایداری، یا حتی صرفاً دغدغه‌مند این مسیر هستید،
خوشحال می‌شوم نگاهتان را با من به اشتراک بگذارید.