
در دههی ۱۹۸۰ برای مدیریت آدرسهای اینترنت از Classful Addressing استفاده شد. در این روش، آدرسهای IPv4 به ۵ کلاس تقسیم میشدند:
کلاس A → شبکههای خیلی بزرگ (تا ۱۶ میلیون هاست)
کلاس B → شبکههای متوسط (۶۵ هزار هاست)
کلاس C → شبکههای کوچک (۲۵۴ هاست)
کلاس D → مخصوص Multicast
کلاس E → رزرو برای تحقیق و توسعه
🔴 مشکل بزرگ این روش: خشک و غیرانعطافپذیر بودن.
مثلاً شرکتی با ۵۰۰ دستگاه، مجبور بود یک کلاس B (۶۵ هزار آدرس) بگیرد، چون کلاس C (۲۵۴ آدرس) کافی نبود → هدررفت شدید آدرسها.
📌 نمونه:
MIT → 18.0.0.0/8 (۱۶ میلیون آدرس عمومی).
در آن زمان هنوز NAT یا Private IP مثل 192.168.x.x وجود نداشت.
سازمانها و دانشگاهها به راحتی بلاکهای خیلی بزرگ میگرفتند:
MIT → 18.0.0.0/8
Stanford → 36.0.0.0/8
IBM → 9.0.0.0/8
Apple → 17.0.0.0/8
Ford → 19.0.0.0/8
شرکتهایی با چند هزار کارمند، میلیونها آدرس داشتن که عملاً استفاده نمیشد.
با رشد اینترنت، کمبود آدرسهای IPv4 جدی شد.
مثال: اپل با چند هزار کارمند ۱۶ میلیون آدرس داشت، اما یک ISP با میلیونها کاربر مجبور بود چند کلاس C را کنار هم بچیند.
تقسیمبندی A/B/C حذف شد.
هر سازمان میتوانست بلاک متناسب با نیازش بگیرد.
مثال: بهجای یک کلاس B (۶۵ هزار آدرس)، بلاک /20 (۴۰۹۶ آدرس).
کاربران پشت رنج خصوصی مثل 192.168.x.x قرار گرفتند.
فقط هنگام دسترسی به اینترنت ترجمه (NAT) انجام میشود.
نتیجه: یک ISP با ۱۰۰۰ آدرس عمومی → توان سرویسدهی به ۱۰۰ هزار کاربر.
Subnetting یعنی تقسیم یک شبکه بزرگ به چند شبکه کوچکتر برای:
مدیریت بهتر
صرفهجویی در آدرسها
افزایش امنیت
ماسک تعیین میکند کدام بیتها مربوط به شبکه و کدام برای هاست هستند.
مثالها:
/24 → 255.255.255.0 → ۲۵۴ هاست
/25 → 255.255.255.128 → ۱۲۶ هاست
✅ مزایا:
کاهش ترافیک اضافی (Broadcast)
صرفهجویی در آدرسها
کنترل امنیتی بهتر
❌ معایب:
پیچیدگی طراحی
بلااستفاده ماندن چند آدرس در هر Subnet
نیاز به مستندسازی و دیاگرام
نیاز به روتر یا سوئیچ لایه ۳
سختی یادگیری برای تازهکارها
شبکهی 192.168.1.0/24 → ۲۵۶ آدرس (۲۵۴ قابل استفاده).
اگر تقسیم به دو Subnet کنیم:
Subnet اول: 192.168.1.0 – 192.168.1.127 → ۱۲۶ هاست
Subnet دوم: 192.168.1.128 – 192.168.1.255 → ۱۲۶ هاست
📌 فرمول تعداد هاستها:
2n−2(n=تعدادبیتهایهاست)2^n - 2 \quad (n = تعداد بیتهای هاست)2n−2(n=تعدادبیتهایهاست)
مثال: /26 → ۶ بیت برای هاست → 64 – 2 = ۶۲ هاست
از دههی ۹۰ به بعد:
Classless Addressing → محدودیت کلاسها حذف شد.
VLSM (Variable Length Subnet Masking) → تقسیم دقیقتر متناسب با نیاز.
مثال: 192.168.1.0/24 → ۲۴ بیت برای شبکه، ۸ بیت برای هاست.
دیدن Subnet Mask:
ipconfig
خروجی نمونه:
IPv4 Address . . . . : 192.168.1.10 Subnet Mask . . . . : 255.255.255.0 Default Gateway . . : 192.168.1.1
پینگ Broadcast:
ping 192.168.1.255
بسیاری از سازمانها هنوز بلاکهای قدیمی (Legacy IP) دارند.
این بلاکها در بازار سیاه میلیونها دلار خرید و فروش میشوند.
IPv4 رسماً تمام شده، اما Subnetting، CIDR و NAT باعث شدند اینترنت هنوز زنده بماند.
ابتدا آدرسدهی Classful (A، B، C) وجود داشت.
Subnetting برای بهینهسازی معرفی شد.
سپس CIDR و VLSM آمدند و محدودیتها را برداشتند.
NAT امکان داد میلیونها کاربر با تعداد محدودی IP عمومی آنلاین بمانند.