Virtual IP یا همون آیپی مجازی، یه آدرس IP هست که به صورت مستقیم روی هیچ کارت شبکهی فیزیکی نصب نشده، بلکه توسط نرمافزار یا سیستمعامل مدیریت میشه.
Load Balancing (متعادلسازی بار): وقتی چند سرور داریم، VIP جلوی کاربر نمایش داده میشه. درخواستها اول به VIP میرن و بعد بین چند سرور واقعی توزیع میشن.
High Availability (دسترسپذیری بالا): اگه یکی از سرورها Down بشه، VIP به یه سرور دیگه منتقل میشه و سرویس قطع نمیشه.
Cluster Systems: توی دیتابیسها یا وبسرورها برای داشتن یک نقطهی ورود ثابت از VIP استفاده میشه.
🔹 مثال:
فرض کن وبسایتت روی ۳ تا سرور بالا اومده. بهجای اینکه کاربر با آدرس واقعی هر کدوم (192.168.1.11، 192.168.1.12، 192.168.1.13) کار کنه، یه VIP = 192.168.1.100 تعریف میشه. کاربر همیشه به این آدرس وصل میشه و سیستم Load Balancer تصمیم میگیره به کدوم سرور واقعی هدایت بشه.
Subinterface یعنی تقسیم یک اینترفیس فیزیکی شبکه (مثل Ethernet0/0) به چند اینترفیس منطقی کوچکتر. هر Subinterface میتونه IP و تنظیمات خودش رو داشته باشه.
برای VLAN Trunking: وقتی روتر باید چند VLAN رو روی یک پورت فیزیکی مدیریت کنه.
برای Segmentation: تقسیم شبکه به بخشهای کوچکتر بدون نیاز به کارت شبکهی جداگانه.
برای Routing بین VLANها (Router-on-a-stick): رایجترین سناریو.
🔹 مثال (روی Cisco Router):
interface GigabitEthernet0/0 no shutdown interface GigabitEthernet0/0.10 encapsulation dot1Q 10 ip address 192.168.10.1 255.255.255.0 interface GigabitEthernet0/0.20 encapsulation dot1Q 20 ip address 192.168.20.1 255.255.255.0
اینجا روی یه کارت شبکه فیزیکی (GigabitEthernet0/0) دو Subinterface ساختیم: یکی برای VLAN 10 و یکی برای VLAN 20.
VIP بیشتر برای بالابردن دسترسپذیری و مدیریت سرویسهاست (Load Balancing و Failover).
Subinterfaces برای تقسیم یک پورت فیزیکی به چند رابط منطقی و مدیریت VLANها استفاده میشه.
