مروری بر یادآوری که ملت به دولت کرد
پس از جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل بود که جامعه جهانی با موج قطعنامهها علیه اسرائیل مواجه شد. در سال ۱۹۶۷ شورای امنیت رسماً دستور خروج اسرائیل از بلندیهای جولان و سایر مناطق اشغالی را صادر کرد که هیچ توجهی به آن نشد. در قضیه دیوار حائل نیز چنین دستوری از جانب سازمان ملل در قالب قطعنامه صادر شد که مورد بیتوجهی این رژیم قرار گرفت. حال باید تأمل کرد که راه پیش روی ایران عزیز ما برای تقابل با این پدیده یاغی و متمرد چیست؟ پدیدهای که درحالی کشور خوانده شده که نه جمعیتاش برای خودش است، نه سرزمینش برای اوست. از منظر سیاسی نیز هویت هیچ کشوری با آرای معدودی مهاجر اشغالگر و دارای تابعیت اکتسابی تثبیت نشده و مشروعیت نمییابد.
بازدارندگی، سدی در برابر تهدید
ایران در این شرایط خطیر چارهای ندارد جز اعتلای بیوقفه بازدارندگی دفاعی خودش. همانطور که جنگ بلند مدت برای اسرائیل یک خط قرمز حیاتی است، برای ایران هم درصورت دخالت ائتلافی چند کشور چنین شرایطی ایجاد خواهد شد. درصورت عدم تقویت و احیای سریع پدافند کشور با همراهی دولتهای متحد و عدم احیای مقتدرانه نیروی هوایی، در بلند مدت این رخنه دشمن قدرت آفندی ما را نیز متأثر ساخته و زیر ضربه خواهد برد.
دیروز روز پیروزی، فردا روز تدبر
بی شک جمهوری اسلامی ایران در جنگ ۱۲روزه پیروزی حماسی و بیسابقهای را در کارنامهاش درج کرد. اما در چشمانداز بلند مدت طرفی برنده واقعی یک نبرد خواهد بود که به جای خوشحالی طولانی مدت از پیروزی سابق، برای پیروزی آینده برنامهریزی جامع و مدبرانهای داشته باشد.
ملت، موهبت الهی و پشتوانه اصلی
دولت ایران البته باید قدر چنین ملتی که موهبت الهی و بیبدیل برای اوست، در اوج کمال و مرتبت بداند. ملت ایران به واسطه هویت ریشهدار ایرانیشان عشقی بیشائبه به این سرزمین دارن و همین هم تفاوت اساسی و ما و صهیونیسم را آشکار میسازد. اما حمایت اکثریت مطلق اجتماع تا جایی ادامه خواهد داشت که دولتیان قدرشناسی خود را در عمل به اثبات رسانند. کاش این مثال را نمیزدم، ولی همین ساکنان سرزمین اشغالی تنها به این دلیل ۷۰سال در این زمین غصبیشان ریشه دواندهاند که علارغم ۷۰سال جنگ و اضطراب مداوم، از جهت رفاهی، اقتصادی، شغلی و تفریحی کاملا تأمین بودهاند.
لذا دولت ایران نباید گرفتار یک اشتباه تاکتیکی و قدرناشناسی بشود که مبادا این ملت را از خود دور کند. هرچند لال باد زبانی که قصد چنین قضاوتی را از این ملت شریف داشته باشد، اما من از همان روباهصفتان زیر خاکستری بیم دارم که روزگاری به همین بهانهها ملت را به جان هم خواهند انداخت.
همانها که آرزوی ایرانستان را به خاک خواهند برد.
