داستان شاهرخ و گوهرشاد، داستانی است از همسران تیموری، شاهرخ و گوهرشاد بیگم، که در دوران حکومت خود بر قلمرو وسیعی از ایران، تأثیر بسزایی در پیشرفت هنر و فرهنگ داشتند. شاهرخ، پسر تیمور، پس از مرگ پدرش به قدرت رسید و گوهرشاد، دختر یکی از امرای قدرتمند تیموری، همسر او شد. این دو با هم حامیان بزرگ هنر و علم بودند و در دوران حکومت خود، شاهد شکوفایی هنرهای مختلف از جمله معماری، مینیاتور، خوشنویسی و موسیقی بودند. مسجد گوهرشاد در مشهد و هرات و همچنین مدرسه و کاروانسراهای متعددی که به دستور و با حمایت این دو ساخته شد، از جمله آثار به یادگار مانده از این دوران است.
شاهرخ:
شاهرخ پسر تیمور و جانشین او بود که پس از مرگ پدرش به حکومت رسید.
او به مدت ۴۳ سال بر مناطق وسیعی از ایران حکومت کرد.
در زمان حکومت شاهرخ، پایتخت تیموریان از سمرقند به هرات منتقل شد.
شاهرخ حامی علم و هنر بود و دانشمندان و هنرمندان را گرامی میداشت.
او در اواخر عمر با شورش نوه اش، سلطان محمد مواجه شد و در ری درگذشت.
گوهرشاد بیگم:
گوهرشاد بیگم، زنی قدرتمند، نیکوکار، ثروتمند و اهل هنر بود.
او دختر غیاثالدین ترخان، یکی از افراد بانفوذ دربار تیمور بود.
گوهرشاد با شاهرخ ازدواج کرد و عروس امیر تیمور شد.
او در امور کشورداری با شاهرخ مشورت میکرد.
گوهرشاد حامی بزرگ هنر و معماری بود و مسجد گوهرشاد در مشهد و هرات به دستور او ساخته شد.
وی همچنین دستور ساخت مدارس و کاروانسراهای متعددی را صادر کرد.
گوهرشاد در سن هشتاد سالگی در هرات به قتل رسید.
روابط شاهرخ و گوهرشاد:
رابطه شاهرخ و گوهرشاد فراتر از یک رابطه زناشویی بود و آنها در مسائل مختلف با هم مشورت میکردند.
آنها در پیشبرد هنر و فرهنگ در قلمرو خود نقش بسزایی داشتند.
گوهرشاد با تشویقهای خود شاهرخ را به آبادانی شهرها و حمایت از دانشمندان و هنرمندان ترغیب میکرد.
آنها فرزندان خود را نیز به گونهای تربیت کردند که حامی علم و هنر باشند.
سرنوشت غم انگیز گوهرشاد:
گوهرشاد در اواخر عمر خود درگیر توطئهها و دسیسهها شد.
او در جریان قیام میرزا ابوالقاسم بابر در هرات به قتل رسید.
قتل گوهرشاد به دستور سلطان ابوسعید انجام شد.
گوهرشاد در هرات و در کنار همسر و پسرش به خاک سپرده شد.
این داستان، داستان یک زن قدرتمند، باهوش و حامی هنر و علم است که در دوران پرفراز و نشیب حکومت تیموریان نقش مهمی ایفا کرد. او نه تنها با ساخت بناهای باشکوه یاد و نام خود را جاودانه کرد، بلکه با حمایت از هنرمندان و دانشمندان، میراث فرهنگی ارزشمندی را برای آیندگان به یادگار گذاشت.