دکتر دانیال سجودی تحلیلگر مسائل سیاست خارجی و روابط بین الملل در خصوص تنش های مانور گونه خلیجفارس عنوان کردند:
با توجه به مسائلی که در خلیج فارس از سوی ایالت متحده آمریکا و متحدانش را شاهد هستیم، یک مانور سیاسی، امنیتی-نظامی در برابر قدرت های نوظهور قابل ذکر همچون «چین-روسیه-ایران-کره-شمالی»، تصور میشود یک درآمدزایی جدید از سوی آمریکا به شکل ژئواستراتژیکی در خلیج فارس است.
سجودی اذعان داشتند: در حال حاضر حضور ناوهای آمریکا و پنج کشور غربی در خلیج فارس را نمیشود فقط به «شروع یک جنگِ بزرگ» تعبیر کرد، بلکه باید آن را در چارچوب یک ترکیب پیچیده از اقدامات نظامی، تمرینات مشترک و تنشهای سیاسی–امنیتی دید.
وی تصریح کرد: بخشی از آن رزمایش و تقویت همکاری با کشورهای منطقه است. آمریکا همراه با کشورهای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) رزمایش امنیتی و دریایی برگزار میکند که هدفش تقویت هماهنگی و آمادگی عملیاتی است، نه لزوماً آمادهسازی برای جنگ مستقیم، و در برخی موارد هم تمرینات رسمی به نام «آمادگی» یا «نمایش توان عملیاتی» تعریف شدهاند.
سجودی افزود: این حضور بخشی از یک پستگذاری قدرت و بازدارندگی است، نیروی دریایی آمریکا (ناوهای هواپیمابر مثل آبراهام لینکلن) معمولاً به عنوان ابزار بازدارندگی در منطقه حضور دارند تا از مسیرهای کشتیرانی مهم (مثل تنگه هرمز) محافظت کنند و به شرکای منطقهای اطمینان بدهند.
این استراتژی بازدارندگی بیشتر جنبهی سیاسی–امنیتی دارد تا اعلام جنگ رسمی.
کارشناس مسائل روابط بین الملل گفتند: تنشهای منطقهای واقعی هم وجود دارد با این حال، فضای تنش با ایران واقعی است و رسانهها از افزایش تقابل و هشدارها خبر میدهند اسناد و گزارشهایی درباره نگرانی از درگیری، افزایش تحرکات رزمی، و بحث درباره برخوردهای احتمالی وجود دارد. مع الوصف جمهوری اسلامی ایران هم تمرینها و گشتهای امنیتی—نظامی خودش را افزایش داده و نسبت به هر گونه اقدام خصمانه به اتفاق متحدانش در رزمایش مانور روزهای آینده هشدار جدی به دشمنان عیان و پنهانش داده است.
وی خاطر نشان کرد: قسمتی از حضور نظامی را میتوان به عنوان رزمایش، تمرین و نمایش قدرت با مشارکت کشورهای عربی دید، که هزینه، همکاری و هماهنگی بینالمللی هم در آن نقش دارد.
قسمتی دیگر واقعاً در چارچوب تنشهای جدیتر با ایران قرار دارد و این موضوع میتواند احتمال اشتباهات یا برخوردهای ناخواسته را افزایش دهد اما تا الان نشانههای قطعی «جنگ کامل» بهوقوع پیوسته نیست. به عبارت دیگر، آمریکا با ابزار نظامی در خلیج فارس حضور فعالی دارد که هم پیام سیاسی و امنیتی به منطقه و ایران میدهد و هم در چارچوب تمرینات و همکاری با متحدان تعریف میشود و نه صرفاً یک مانور سرگرمکننده و نه آغاز قطعی جنگ، به نظر برنده این تنش افکنی درآمد جدید و سهم خواهی آمریکا را از شرکای خود افزایش داده و تا پایان دور آخر ریاست جمهوری ترامپ این منافع با همین عنوان و سیاست که «من هستم، با عنوان آمریکا همچنان ابرقدرت دنیا برای متحدانش تعبیر میشود» را تأمین خواهد کرد.
