گاهی رابطه، واقعا و یا به ظاهر خوب است اما طرف مقابل کمتر تماس میگیرد یا ابراز علاقه میکند . این سوالی است که روانکاو یا روانشناس روابط، روزانه با آن مواجه میشود . ما میتوانیم این مسئله را از دو زاویه نگاه و تحلیل کنیم : حالت خوش بینانه و حالت بدبینانه
حالت خوش بینانه یعنی تصور کنیم که پای اختلالات روانی یا شخصیتی مهم در میان نیست و هر دو نفر به یکدیگرعلاقه مند مانده اند و یکدیگر را انتخاب کرده اند و رابطه بر اثر رفتارها یا کلام طرفین ، آسیبی ندیده است .
حالت بدبینانه هم زمانی است که مسئله ای از دوران کودکی با فرد مانده و پای یکی از طرحواره ها یا اختلالات شخصیتی در میان است .
حالت خوش بینانه :
این روند طبیعی در هر رابطه عاطفی است . حتی اگر رابطه سالم و بدون مشکل باشد . معمولا در اوایل شروع آشنایی به علت بالا بودن سطح دوپامین در مغز رفتارهای رمانتیک افراد بیشتر است اما از آنجا که دوپامین بالا نمیتواند پایدار باشد به زودی جای خود را به آکسی توسین میدهد و افراد مشاهده میکنند که با افت میزان دوپامین رفتارهای عاشقانه همسرشان نیز کاهش یافته است .
گاهی اوقات خستگی های روزمره و یا حتی خوگیری و عادت به تعامل های روزمره با طرف مقابل باعث کاهش رفتارهای عاشقانه و خوشحال کننده میشود ، متخصصین در چنین مواردی توصیه میکنند که افراد بایستی خودشان در جهت بالا نگه داشتن میزان دوپامین و تازه نگه داشتن عشق تلاش کنند و مهارت های لازم برای مدیریت خستگی و هیجانات منفی و نیز آشنایی با نیازهای عاطفی و روانشناختی زن و مرد را آموزش ببینند .
حالت بدبینانه :
در حالت بدبینانه معمولا طرحواره ها یا مشکلاتی از دوران کودکی که منجر به دوری گزینی و ترس از صمیمیت می شوند و یا یک بازی روانی تعقیب و گریز را در روابط عاطفی ایجاد میکنند وجود دارند .
در هر دو حالت چنانچه طرفین نمیتوانند مشکلات خود در روابط عاطفی را حل کنند توصیه میشود که به روانشناس روابط مراجعه کنند و در صورتی که این الگوها در روابط مختلفی برای آنان تکرار میشود یک روانکاو میتواند به آنان کمک کند .
دکتر ملینا شیرانی،روانکاو، متخصصین روانشناسی بالینی
