همیشه این عقل است که چهره حق به جانب می گیرد.انگار که ایشان خیر مطلق و قلب شَر تمام است.نمی خواهم در این معرکه جانب قلب را بگیرم. اما واقعا در درک مفاهیمی چون عشق،احساس و عاطفه، عرفان و سیر و سلوک، محبت و ادراک حسّی؛ قوه محاسباتی و منطقی عقل از کار می افتد. اصلا این مفاهیم قابل اندازه گیری نیستند.انسان این مفاهیم را با قلب شناخت نه عقل. خب فرشته هم از نعمت عقل بی بهره نیست، اما عشق بود که انسان را اشرف مخلوقات کرد.شاید اگر قلب نبود، بنی آدم شایسته سجده کردن ملائک نمی شد.
هیچ گاه هیچ کس با هیچ عقل و ضابطه ای نتوانست وجود خدا را اثبات کند غیر از قلب که میگفت: وجود خدا را با رابطه باید فهمید نه ضابطه.
چه بسا اگر بنی بشر جهل خود را کنار می گذاشت و به سمت کمال می رفت، خدای تبارک جای عقل، قلب را مصدر اخذ شریعت قرار می داد.
نمی دانم!!!
شاید انسان ظرفیت استفاده درست از قلب را ندارد. و اِلا قلب صد البته که از عقل مهم تر است.
می پرسی چرا!؟ برایت اثبات کنم!؟
اگر فردی مرگ مغزی شود آیا می میرد!؟
حال اگر قلب او از کار بیفتد چه خواهد شد!؟
زندگی رَگی باریک است که به دل گره خورده،دل نباشد زندگی هم نیست.
در این معرکه حق با قلب توست اما تو به عقلت گوش کن.
گر چه حق با دل بود ولی...
حقیقت همیشه تلخ است. با شیرین عقلی از کنار این حقیقت تلخ بگذر.
سید مجید موسوی محمد نژاد
۲۳ آذر ۱۴۰۴
