همه ما با یکسری معلولیت منحصر به فرد به دنیا میایم.
بعضی ها مادر با محبتی ندارن. بعضی ها پدر خشمگینی دارن. بعضی ها تو جنگ به دنیا اومدن. بعضی ها با فقر به دنیا اومدن.بعضی ها در زمانی که انتی بیوتیک نبود و طاعون به سرعت آدم می کشت و کلیسا حکومت می کرد پا به جهان گذاشتن.
اکثر آدم ها این معلولیت رو نمی بینن. نمیفهمن تو واسه اینکه یه روز هایی تو یه خانواده کنترلگر از خونه بری بیرون چه قدر زجر کشیدی مثل معلولی که دستشویی رفتن ساده براش کار سختیه !
بعضی اوقات راه حل فیزیوتراپی هست. یعنی یواش یواش آروم آروم عمل هایی خلاف معلولیتت هست انجام بدی و با پایی که میلرزه و درد ادامه بدی. گاهی اوقات باید قرصی بخوری و بدنت رو در یک محیط سالم و پویا تر قرار بدی. و گاهی اوقات باید بپذیری نا بینایی و چاره ای نیست و چه طور باید باید با آدم های ناسالم خانواده رفتار کم ولی درستی داشته باشم.
این داستان معلولیت پنهان ماست.
جنگ رو به عنوان معلولیت پذیرفتم. خوشحالم در دوره ای به دنیا نیومدم که زن ها تو خونه حبس بودن دارو بیهوشی وجود نداشت و از دهات خونه ات نمیتونستی دور تر بری.این یعنی من از ۹۰ درصد بشریت خوشبخت تر بودم تاحالا.و امیدوارم در آینده هم باشم.
به امید روز های درخشان.
چون چاره ای نیست.
ما به امید مجبوریم.
