ضعف

سلام. خیلی خستم. میخوام روحم رو بالا بیارم.

دیگه هیچی ازم باقی نمونده. سعی کردم توی این دو سال خودم و جمع و جور کنم و خودمو بسازم دوباره.هربار خراب و خراب تر شدم. خیلی ناراحتم. برای خودم و زندگیم. برای آینده ای که دیگه بهش امیدی نیست. برای ایرانم. برای زندگی مادرم که از دست رفت..برای رنجی که تحمیل میشه بهش و دم نمیزنه. راستش من یه مدت دیگه ساکت شده بودم. دیگه هر روز نمیگفتم بمیرم. الان میگم. بعد دو سال. بعد دوسال که سعی کردم حتی تو ذهنمم نیارمش. کاش همون موقع ها میمردم. خیلی خستم. دنیا و آدماش اذیتم میکنه.گاهی اوقات حس میکنم انقدر ضعیفم که این دنیا برام قابل تحمل نبست.چیزی ازم باقی نمونده خیلی وقته تموم شدم.

نمیفهمم چرا حالا که تو حساس ترین نقطه زندگیم هستم باید این همه اتفاق میوفتاد؟ من خیلی خستم. هیچی هم نمیدونم در بدترین شرایط ممکنم. چه کار میشه کرد واقعا. بدتر از اینا رو هم گذروندم. شبای سخت تری رو هم پشت سر گذاشتم. اینم روش. هرچند برام خیلی سنگینه.

اشک ها چقدر شور شدن.