بالاخرهههه موو آن..

یه پست کوچولو برای اینکه بگم

همهههههههه چیز ارزش خودشو داره. من اینو همین الان فهمیدم، امتحاناتی که خوندم و بد شدم ارزششونو داشتن چون یه روز قراره با گفتن خاطره اش به یکی خوشحالش کنم و درکش کنم و اونم درکم کنه.

و المپیادی که فقط سرش استرس کشیدم و کلاس های طولانی ای رو گذروندم و هیچی نفهمیدم هم ارزشش رو داشت چون ازش گذشتم فقط به همین دلیل که ازش گذشتم و زنده گذشتم ارزشش رو داشت.

سال یازدهم که گیج بودم و پر ازززز استرس و فکر میکردم همه خیلیییی بهتر از منن و من حتی اگه تلاش کنم هم به گرد پاشون نمیرسم بازهم ارزش اش رو داشت چون فهمیدم در هر صورت باید تلاشمو بکنم و وقتی تلاشم رو بکنم خوش میگذره حتی اگه پایین تر از بقیه باشم..

میشه گفت همه این چیزا ارزششونو داشتن چون که ارزش داشتن فقط به نتیجه و نمره نیس، ارزششونو داشتن چون که منو آدم خاصی کردن، الان مطمئنم هیچ کس مدل سختیای منو نکشیده، مثل من تنهاییِ مدل تنهایی منو لمس نکرده و من..

هیچکس قرار نیس مثل من بابت یسری چیزا مثل فکر کردن به معلم شدن ذوق زده شه و احساس خاصی داشته باشه و یسری رویا پشت چشمای خسته اش باشه که مثل راز پنهان شون کرده..

هیچکس قرار نیس مثل من بی پروا و شجاع باشه طوری که سر زنگ کلاس فیزیکش بره گردش تو حیاط مدرسه و معلم فیزیکش لج کنه باهاش^^

میتونین بگین چرا شاید باشه...

ولیی باور کنیییینننن نیسسسس..

من زنده ام هوم خب من نفس میکشم و اصلا به این فکر نمی‌کنم که خوب بنویسم یا اینکه کنترل کنم که چه حسی باید داشته باشم.. یااا..

اینکه با آدمایی که باهامون خوب رفتار نمیکنن یا اهمیتی بهمون نمیدن هم آشنا میشم بازهم باز هم ارزشش رو داره چرا؟ باز هم به همین دلیل که زنده ام..

اینکه امروز تلاش کردم که خوب تو خونه بخونم و برای بار n ام شکست خوردم و فردا میرم سالن هم ارزشش رو داشتتتتتتتت چرا چون زنده ام...

خودمم نمی‌فهمم چرا اینکه زنده ام باعث میشه همه اینا ارزششونو داشته باشن؟ اما خب میشه گفت دارم تجربه میکنم پس ارزش داره نه برای اینکه بعدا حس بد رو تکرار نکنم نه شاید بعدا هم تکرار کنم ولی بازم بازم ارزش داره.. اگه قرار بود ارزش نداشته باشه خلق نمی‌شدم..

و میخوام بگممممممم

من افسرده بیا بیروووونننن

قرار نیسسسسسسس کنکور به تنهایی تموم اتفاقای این سالا ارزش بده اینا خودشون هر چقدر بد بازم ارزش دارن...

مهمترین چیزی که واقعاااا ارزشمنده اینه که من زنده ام.

و خب خداروشکر که من زنده ام.

من معجزه ام..

من امیدم..

من لبخند کوچیک روی لب تو هستم(خواننده عزیزم)

من دلگرمی مامانو بابا و دلیل زحمت کشیدن اونا هستم..

من دلیل بدخلقی های داداشم هستم..

من دلیل امتحانای سخت مدرسه ام..

من دلیل بعضی حرفای معلما خطاب خودم هستم..

من دلیل خدا هستم برای خلقت تمام موجودات دیگه جهان..(جهان را برای تو و تورا برای خودم آفریدم حدیث قدسی)

من دلیل دعوای مامان و من دلیل ذوق مامان..

من دلیل خنده تمسخر همکلاسی هایم..

من دلیل مهربونی دوستانم..

من دلیل خوشحالی بچه های حرم که بهشون بسته دادم..

من دلیل خوشحالی بابا که بغلش کردم..

من دلیل وجود کتاب‌ها و جزوه های معلم ها و من دلیل وجود کنکور و معلم های موسسه ها (که توسط من دیده و خونده شن)

من دلیل ترس دشمن و من دلیل اتکا دوستم..

من دلیل ایرانم برای رشد و

من دلیل تمام دعوا های مسخره خانواده

من دلیلِ خواندن این متن توسط تو ام و دلیل پیدا کردن دلیلی برای زندگی کردن تو ..

حتی با اینکه این دید مثبتو دارم ممکنه تو یه ثانیه متلاشی شم و ناراحت و عصبانی ولی خب سعی میکنم به خدا نزدیک شم در کل و ازش بخوام که از من آدم متعادل رو به رشدِ امید بخشِ استواری بسازه مثل سپیدار.

و اینکه از خدا میخوام منو یه دبیر فیزیک کنه. جرئت کردم و اینجا نوشتمش. این چیزیه که تمام کوپن های دعای مستجاب بعد نمازم از خدا میخوامش و آره.