همیشه افراد میگویند بخاطر همون لقمه نونی که داری شکرگزار باش،اگه همیشه راضی باشی خدا بیشتر بهت میده.
از بچگی بهمون یاد دادن باید به چیزهایی که داری راضی باش بعضی ها هم،همین را ندارند!
ولی اخه همیشه شکرگزاری که جواب نیست.
شکرگزاری نباید طوری باشه که روی تمام مشکلاتی که دارم ماسک بپوشونه و گاهی گله کردن هم حقه.
وقتی که گرسنه ام و دنبال لقمه نونی میگردم چرا باید تمام تمرکزم را روی چیزهایی که دارم بزارم؟چرا باید صبر کنم تا خدا خودش درست کنه؟
وقتی توی شرایط سختی باشم و مجبور بشم برای تلاشی که کردم اون دو هزاری ناچیز را بگیرم،احساس میکنم که به من ظلم شده و این موقع حس گله داشتن،کاملا به جا هست.
شکر کردن برای بعضی چیز ها خوبه،اما گاهی اوقات باید اجازه بدیم صدای ناراحتی هامون هم شنیده بشه.
این ها باعث نمیشه من فرد ناسپاسی باشم،فقط نشون میده من یک ادمیم که دارم سختی میکشم.
شکر گذاری واقعی وقتی هست که این درد شنیده بشه ومعنا پیدا کنه!
