آغاز

به نام او

اسطوره ام در نویسندگی می گوید :

《 تنها هنگامی باید دست به قلم برد که اطمینان داشته باشی راهی جز قلم زدن برای نجات مردمانت نداری 》

پیش از این خود را وادار به مسئولانه نوشتن نمی کردم ؛ هر لاطائلاتی که به ذهنم می آمد را می نوشتم و نامش می نهادم شاهکار و خود را خالقش .

اما پس از این فهمیدم اگر مسئولانه نوشتن مقصودم نیست ، عبور از ده فرسخی قلم بر من حرام است . و این شد که به صرافت افتادم متفاوت از قبل بنویسم ؛ درد مندانه ، اندیشمندانه ، صادقانه ، و از مهم تر هدفمند .

پس محتاج بستری بودم تا دیدگاه های متفاوت را درباره نوشته هایم بدانم ؛ تا به قول اسطوره ام دریابم آیا مردمم من را سزاوار لقب نویسنده می دانند یا نه ؟