درود...فک میکنم این اخرین پستم برای کنکوری های 1405 باشه.....ایشالا بعد از امتحانات نهایی اگه عمری باشه دوباره سر پری میزنم و میرم.......
به مدتی که گذشت فک میکنم.......صادقانه.....همه چی.......حتی خیلی بیشتر از اون چیزی که
فک میکردم پیچیده شد...حال یک ایران ویران بود...... و هنوز هم اتفاقات گذشته ..... سال ها زمان برای هضم نیازمنده.....تمرکزم رو بیشتر روی پستای انگیزشی گذاشته بودم تا از محور درس خارج نشم و حال بقیه رو ویران تر از انچه هست نکنم........اما حرف بسیار داشتم برای گفتن.......و از همه داغان تر و ویران تر ....خودم☺️😁........برنامه هام اون طوری که میخواستم پیش نرفت......نقص و اشتباه....خیلی زیاد....
کم میوردم...قفل میشدم.....نفس میزدم...گریه میکردم....از نو پا میشدم.....
حرکت میکردم........و.................ته نداره خلاصه هر چی بگم......
به نظرم میتونست خیلی بدتر باشه....در همون حین میتونست بهتر هم باشه........شد یا نشد........
چی شد...نمیدونم....این روزا خیلی سنگینه شونه هام....انگار بار غم یک سال، الان به نهایت خودش رسیده و نمود پیدا کرده........چون مسئولیتمم زیاد تر شده.......و باز منم و اختیاری سو سو کنان.........میخوام فردا برم مدرسه قبلیم تا صبحا اونجا باشم و تغییر مکان بدم..........یک کلام.........میخوام با چنگ و دندون این اخر کاری کم نیارم....و خب.........همین
اما....
به هر حال اونچه که باید اتفاق میوفتاد...........افتاد............
مه گذشته رو بلعید...... آینده هم هنوز در پس پرده خیاله.....و من خستم از کنج نشینی و زانوی غم بغل گرفتن..........واقعا خستم..........اگه حرف از خدا میزنم.......اگه واقعا بهش باور دارم.........این همه شک و تردید ترس چرا.........بسمه..........دیگه بسمه........
........شما اون ماهی رو خیلی وقته که قاپیدید........اگه حتی یه روز وسط این اشوب بازار تونستی ادامه بدی........ تو یه قهرمان واقعی و معرکه هستی...........یادت نره.......هر کسی نمیتونه این روزا رو بگذرونه.........ولی تو هنوز زنده ای و ادامه میدی............
باور دارم.........ایمان دارم.......
........که فارغ از هر نتیجه ای شما به ادم متفاوتی تبدیل خواهید شد.....خواه سعدی خواه حافظ خواه فردوسی و شاید عطار جان سپرده به دست مغول ها........و من چقد بهتون میبالم رفقا.......به شدت میبالم که ایران شما رو داره.........
الحق که............. شما یه چیز دیگه اید......
بچه ها....
میخوام بدونید هیچ افتخاری برام بالا تر از همراه شدن باهاتون تو این زمان کوتاه نبود......بهم قدرت و انگیزه ای دادید که تا عمر دارم فراموش نمیکنم..........شما بودید که منو بلند کردید.........
به سرعت برق و باد میگذره.........روزی میرسه که حتی یادت نمیاد کنکور با کدوم ک بود .....................
بالاخره..............تنها چیزی که به جا میمونه........یک میراث ...یک انسان استوار....به نام بچه های ایران........خواهد بود
به نام کسی که زنده موند و ادامه داد...........به نام کسی که له شد و اشک ریخت و ادامه داد ........به نام کسی که پر پر شدن عزیزانشو میدید و میلغزید و با فریاد می ایستاد.......به نام تو.........به نام شما......
تویی میراث این آب و خاک.......نه هیچ کس دیگه...........تویی که ماندگاری ...نه هیچ کس دیگه...........همه شمایی که قلبتون برای اینجا میتپه........تا ابد خواهید بود...........تا ابد خواهید ماند...............شما ایران هستید
و این ایران رو میسازه و زنده نگه میداره.............و برای هزارمین بار فریاد میکشم.....شما
.....خود خود خود ایران خواهید بود.....
