چگونه سیستم درمانی کشور را به سمت عدالت سوق دهیم؟ - بخش اول

عدالت همواره مساله ای مهم و تاثیر گذار در ایجاد رضایت عمومی نسبت به هر سیستم خدمات رسانی بوده است. سیستم بهداشتی و درمانی به عنوان یکی از مهم ترین سیستم های خدمات رسانی کشوری است که اگر به هر علت از عدالت دور شود زمینه ایجاد بحران های مهم را ایجاد کرده و احتمالا بیشترین میزان نارضایتی ممکن را نسبت به سایر سیستم های خدمات رسانی ایجاد می کند. متاسفانه همزمان با نادیده انگاری مساله عدالت در بسیاری از حوزه ها، در حوزه بهداشت و سلامت نیز بی عدالتی روز به روز گسترده تر شده و سبب ایجاد صحنه هایی تاثر آور در بیمارستان ها و مراکز درمانی ما شده است. کافی است سری به اورژانس عدالتیان بیمارستان امام رضا یا بیمارستان قائم بزنید. خواهید دید که بسیاری از بیماران به دلیل عدم تناسب نیرو و تقاضا مجبورند مدت زیادی را معطل بمانند و حتی امکان ثبت برخی از علائم حیاتی از آنها به دلیل کمبود امکانات وجد ندارد! با توجه به روند فزاینده یا حداقل پایدار تورم در سالهای اخیر و نیز افزایش شکاف طبقاتی این مساله نمود بیشتری هم پیدا کرده و سبب افزایش شدید بار مراجعات به مراکز دولتی و در نتیجه کاهش میزان کیفیت خدمات شده است. در نقطه مقابل کادر درمانی در بیمارستان های دولتی غالبا تمایل دارند تا بیمار را به مراکز دیگر ارجاع داده تا از فشار کار خود بکاهند و این باعث ایجاد چالش های گوناگون در روابط بین بیمار و کارکنان شده است. این در حالی است که برای اقشار مرفه تر جامعه معمولا امکان بهره مندی از خدمات بهتر،محیط درمانی مناسب تر و نیز بهره مندی از کادر درمانی عموما کارآمد تر وجود دارد.بیمارستان های خصوصی در حال حاضر مبالغی سنگین(در حدود ۵ تا ۱۲ میلیون به ازای هر شب بستری)از بیماران دریافت می کنند و تنها با پرداخت هزینه ای در این حدود است که بیمار میتواند مراقبت های درمانی مناسب را دریافت کند. اینها در مجموع بی اعتمادی خطرناکی را نسبت به سیستم درمانی کشور ایجاد کرده است. حال چه باید کرد؟