امیدهای مشترک به آینده

من یک بی اختیار در ادرار هستم
توی اتاق پشت میز تحریر نشستم و قلم به دست گرفته ام که از تجربیاتم بنویسم .
ذهنم پرتاب میشه به دوسال پیش که یه عمل جراحی کوچولو مسیر زندگیمو عوض کرد . یک ماه از عملم میگذشت که همگی جمع شدیم باغ پسر خالم . بعد از ناهار ما خانوما رفتیم نشستیم دور شیر آب که ظرف بشوریم و طبق معمول مشغول شوخی و خنده بودیم که یه دفعه احساس کردم شلوارم قدری خیس شد حس نیاز به تخلیه ی ادرار شدید بهم دست داد و رفتم و اونروز فراموش کردم چی شده اما

از فردای اون روز این اتفاق بارها تکرار شد و من فهمیدم چالشی که باهاش رو به رو شدم چالش بی اختیاری ادرار هست ...
من معلم زبانکده هستم و وسط روز بارها باید کلاس رو ترک کنم و خودمو به سرویس بهداشتی برسونم . حس میکنم زبان آموزها راجع به من میگن و ریز ریز میخندن
گاهی وسط صحبت های همکارانم باید عذرخواهی کنم و برم دستشویی و حس میکنم همکارانم راجع به من میگن و نگاهشون یه رنگ دیگه میگیره
داخل مترو یا تاکسی گاهی مقداری خیس میشم و از خجالت اینکه نکنه بوی ادرارم به مشام راننده یا مسافرهای دیگه برسه سرتا پا شرمندگی و حس عدم اعتماد به نفس در وجودم شعله میکشه
حسی که قابل توصیف نیست و جرات سر بلند کردن و نگاه به چشم آدم های اطرافم رو ندارم حتی اگه اون شخص متوجه نشده باشه که چکار کردم !
هربار با رسیدن به خونه باید لباسمو عوض کنم و دوش بگیرم چون قطعا چند قطره ریخته
روزی چندبار با خودم درگیرم که نکنه الان ادرار ازم خارج بشه و این تلقین ها بیشتر عذاب اوره
دیگه دوره های آموزشی داخل شهرستان ها رو نمیرم چون همکاران و دوستانم بین راه باید چند بار توقف کنند تا من برم دستشویی و این خیلی باعث شرمندگی میشه برام
وقتی بیرون از منزل هستم حتی آب نمیخورم که حداقل تعداد دفعات کمتری نیاز به رفتن به سرویس داشته باشم یا از ترس اینکه خودمو خیس نکنم خیلی کم آب میخورم و این کم آبی مشکلات دیگه هم واسم ایجاد کرده
ولی از امشب با خودم تصمیم گرفتم استوار و محکم با این چالش رو به رو بشم . یا پیروز بشم یا به یک تجربه ی مفید واسه خودم و بقیه ی کسانی که مثل من درگیر بی اختیاری ادرار هستند تغییرش بدم .
ای تمام کسانی که #بی_اختیاری_ادرار داریم
ما میتوانیم مانند بقیه به زندگی ادامه دهیم و هرگز بخاطر این مساله ی بدنی که خودمان هیچ نقشی در آن نداریم احساس خجالت نکنیم ...
منو تو اگر خودمان به خودمان احترام بگذاریم و با اعتماد به نفس این چالش رو مدیریت کنیم
قطعا بقیه نیز همینطور با ما برخورد خواهند کرد
از ایزی لایف ممنونم که این فرصت رو در اختیارمون گذاشت تا بنویسم و با نوشتن هرجمله احساس قدرت بیشتری برای مهارکردن بی اختیاری ادار داشته باشم

به امید آینده ای که در آن بی اختیاری ادرار فقط یک مساله ی جسمی باشد نه مساله ی ذهنی و فکری راجع به اینکه حالا چجور توی اجتماع ظاهر بشم و چجور با این مشکل مقابله کنم که مورد نگاه دیگری از جامعه قرار نگیرم
#یک_روز_جای_من