نوبت ما هم میرسه بالاخره

مهم نیست اگه ...

باورمون ندارن

بهمون طعنه میزنن

نمیبینن داریم از درون فرسوده و شکسته میشیم

مهم اینه که ما خودمون رو باور داریم میدونیم چقدر تلاش داریم میکنیم چه از درون چه از بیرون

خودمون میدونیم چه غلطی داریم با زندگیمون میکنیم فقط بعضی وقتا انقد خسته میشیم

خسته میشیم از تقلا کردن بی جا

از فهمیده نشدن , از درک نشدن , از نتوانستن

اما ما میتونیم ما باور داریم که میتونیم فقط زیادی خسته ایم دیگه برای تلاش کردن

خسته ایم برای اثبات کردن اینکه ما اونجوری که شما فکر میکنید نیستیم

بعضی خستگی ها با خواب در نمیشن

میمونن رو تن رو روان و ذهن و دست و پات رو میبندن مثل ادمای دورت که برات تعیین تکلیف میکنن و گم میکنی حقیقتت رو اما حقیقت رو نمیشه تغییرش داد هرچقدر هم بخوان.

خستگی هایی که من دارم ازشون صحبت میکنم ماه ها یا حتی سالها باهاتن و هرروز دعا میکنی که رهایت کنند تا بتونی زندگی ای که میخوای رو بسازی

میری حال و هوات رو عوض میکنی و تصمیم میگیری و برنامه میریزی و بی اعتنا میشی به خستگی ها میخوای که تلاش کنی اما اینجاست که هم خودت هم دیگران باعث میشن گوه گیجه بگیری

دیگران شروع میکنند به زر زر کردن و حرف مفت زدن یا هر لحظه امارتو میخوان و نمیزارن کاری که میخوای رو بکنی و به حدی میرسی که دیگه قدرتی نمیمونه برای تلاش کردن برای هیچ هدفی , خودت هزاران بار خودتو سرزنش میکنی از خودت متنفر میشی در حالی که عاشق خودتی و میدونی جز خودت کسی هوات رو نداره حتی خانواده ای که میگن ما تنها افراد دلسوز تو هستیم, اشتباهه! تو تنها کسی هستی که هوای خودت رو داری !

دیگر نمیدانی چه کار باید بکنی یا حتی میدانی باید چیکار کنی قدرتش رو برای انجامش نداری

فقط زنده ای و امیدت به خداست و از او کمک میخوای برای اینکه بتونی خودت باشی و خودتو پیدا کنی و زندگیت رو بسازی ازش میخوای که بهت نیرو بده توانایی بده فقط اونه که الان میتونه به دادمون برسه

من ایمان دارم نوبت منم میرسه که بتونم تلاشم رو بکنم و بهم احترام بزارن از همه مهمتر خودم به خودم احترام بزارم

و در نهایت اون زندگی و اون بدن و اون شغل مورد نظر رو بدست بیارم و امیدوارم خداوند کمکم کنم از چالش ها بتونم زنده و سالم بیرون بیام که بعید بدونم همین الانشم مرده ای بیش نیستم!-