از سکوت تا بغض

امروز، ۴ دی ماه ۱۴۰۵، تصمیم گرفتم حرف‌های نگفته‌ام را اینجا بنویسم.

حرف‌هایی که گفته نشد، تبدیل شد به سکوت؛

سکوت شد بغض،

و بغض شد غمِ باد…

شاید اگر می‌دانستم می‌شود نوشت،

این غم باد به‌وجود نمی‌آمد

تا آخرش بگویند بدخیم شده و باید برداشته شود.

خودخواهی آدم‌های اطرافمان،

به‌خصوص نزدیک‌ترین‌ها،

دیده‌نشدن‌ها، نیش‌ها و بی‌مهری‌ها

بارها ما را به سکوت وادار می‌کند.

و نتیجه‌اش می‌شود چیزی که نباید بشود.

کاش می‌فهمیدیم

بیشترِ ما آدم‌ها با محبت زنده‌ایم

و بدون توجه و مهر،

چیزی جز مرده‌های متحرک نیستیم.