این روزا خیلی بیشتر از هروقت دیگه ای به نبودن و رفتن فکر میکنم ...خیلی پریشونم ... نمیدونم چه راهی درسته انجام چه کاری به صلاحمه.. کسی که همیشه دوسداره بهترین انتخاب هارو داشته باشه گاهی بین بد و بدتر گیر میکنه.
دلم میخواست بیشتر پدر و مادرمو خوشحال میکردم دلم میخواست کیفیت هایی رو داشتم که کمی راحتتر زندگی میکردن . احساس میکنم کم کاری کردم اشتباه کردم ولی من همیشه کاری رو انجام دادم که فکر میکردم قطعا به من افتخار میکنن. ولی باز هم توقعات بیشتر و یا غیرازین چیزی که هستم رو از من داشتن. . شاید هم حق با اوناست و روش درست زندگی کردن رو اونا بهتر میدونن. ولی همچین روشی اصلا وجود داره؟ من اگه الان یه حقوق بخور و نمیر داشته باشم و یه همسر و یه بچه تو یه خونه اجاره ای.. میشه روش درست زندگی؟ هرچند تقصیری هم ندارن. وقتی منو تو اضطراب و پریشونی و استرس میبینن تصور میکنن دارم اشتباه میکنم. فکر میکنن باید کمکم کنن تا از این حالت افسردگی و اضطراب خارج بشم و شادتر زندگی کنم. میدونم که میخوان کمکم کنن .. میدونم که تو این زمونه تنهاا ادمایی هستن که واقعا دوستم دارن. شاید اگه تمرین کنم که از مسیر لذت ببرم. از لحظه های زندگیم لذت ببرم .. اونا هم راضی باشن . از رضایت والدین بگذریم .. من خودم باید از مسیرم راضی باشم . از روش زندگیم! اما کلا به کلمه رضایت اعتقادی ندارم . انسان هیچ وقت نمیتونه راضی باشه و همه عمرش رو سر همین خیال پوچ از دست میده.
واقعیت اینه که با تموم وجودم میترسم . میترسم که تصمیم اشتباهی گرفته باشم و صرفا عمرم رو هدر بدم و در نهایت به نتیجه ای هم نرسم . بله نتیجه تا حدی مهمه اما زمانی که دارم از همه چیز مهمتر. نمیدونم باید به دنبال پول بیشتر باشم همونطوری که بقیه هستن.. یا دنبال کردن ارزو و علاقه مهمتره. از طرفی جنبه عاطفی زندگیم هم تو همین سال هایی جوونی دچار ... نمیتونم کلمه ای براش پیدا کنم... دچار حسرت شد.
باید تو همین سال ها که میتونستم تو اوج زیبایی و عشق ورزیدن باشم اتفاقی می افتاد که نیفتاد. احساس میکنم از این روزها به بعد دیگه زیبا نخواهم بود. زیبایی نه به معنای آرایش و شکل و شمایل ظاهری.. بلکه زیبایی روح. زیبایی اینکه یک نفر رو باور داشته باشی و بهش عشق بدی. گذشت رو براش زیاد ندونی و روحیه ایثارگری براش داشته باشی تا از یکسری دغدغه های روزمره زندگی عبور کنی و لحظات قشنگی باهاش داشته باشی. مراقبت.. دوست داشتن .. حمایت .. اعتماد.. وفاداری.. همه اینا وقتی اتفاق می افته که روحت زیبا باشه . بله من دچار شکنندگی هایی شدم که باعث شده معیارهام تغییر کنه. بهم جرات داده که بتونم گاهی وقتا ادم خوبی نباشم. ازین حرفا هم که بگذریم .. نوشتن تنها راه به ارامش رسیدنه .. بنویسی و چندسال بعد بخونی و ببینی چه چیزهایی تغییر کرده. اینکه کسی بخونه یا نخونه هم اهمیتی نداشته باشه. داشتن اکانت تو یه سری برنامه ها هم با مزه ست!
خسته شدم. یه مدل خستگی که حتی نمیدونم چجوری استراحت کنم یا به خودم انرژی بدم. دلم میخاد یه مدت دیگه برگردم این نوشته هامو بخونم و اونموقع شرایط بهتری داشته باشم. کاش همه اینا به خاطر نزدیکی به پریود باشه و واقعا انقدر حال واقعیم بد نباشه.
