طبلها و دهلها،
مرگ را نپذیرید.
سکوت را بشکنید،
آه را
فریاد زنید.
آنان که خوشبختی را تیرباران کردند،
به گمان خود
نسل را نشانه رفتند.
اما نمیدانستند
مادری که فرزندش را از دست میدهد،
هرگز او را
به خاک نمیسپارد؛
او را به تن خویش میدوزد،
به چشم، به نفس، به تپشِ خون.
درد را چون نشان افتخار
به سینه میبندد
و راست میایستد
به قامت یک قیام.
مادرها
با فرزندانشان نمیمیرند.
آنان برای فرزندانشان
بار دیگر، و بار دیگر
زاده میشوند.
و فریادشان
از دهان هر طبلِ خاموش
میجوشد.
