بعد از مدتها تصمیم گرفتم یک فیلم جدید که از تلویزیون پخش میشود را دنبال کنم.
باید بگویم الحق و النصاف خوب بود پیرنگ داستانی اش به سبکی بود که هر بار به دنبال نفوذی داستان میگشتی، پیدا کردنش سخت میشد و دقیقا پابه پای شخصیت های داستان، ماجرا برای مخاطب هم روشن میشد.
هرچند اشکالاتی هم داشت هم در پیرنگ و هم در محتوا اما در برابر حس فیلم خیلی به چشم نمیآمد.
فیلم یک زاویه دید متفاوت را به تصویر کشیده بود. همیشه در نگاه ما و در روایت گری ها و... حرف از شهدای معروف فرمانده و یا رزمنده است اما کم پیش میآید یادی شود از نخبههای مهندسی جنگ، نخبه هایی که نمونه هایش در زمانه ما میشوند شهید تهرانی مقدم.
زاویه فیلم دقیقا جایی دور از نگاه ما در جنگ پشت هورهای جنوب بود.
صفر بیست و چهار سرتاسرش خودباوری، اعتماد به نسل جوان، آتش به اختیاری و پافشاری در کارها بود.
و سر انجامش همه و همه حس اقتدار بود، ساخت قایقهای خمپاره انداز یک کار مهمی بود که در زمان کم و توسط نخبههای ما در جنگ انجام شد و همین باعث پیروزی ما شد.
خداقوت به دست اندر کارا...!
