در گذشته هنرمند کسی بود که به موازین اعتقادی استوار بود اساس هنر آئینگی تعریف می شد و هنرمندراوی حقیقتی ورای نفسانیت انسانی تعریف می شد از این رو هیمشه سعی میکرد نام و نشانی از خود باقی نگذارد که مبادا نفس اون سبب کم نور شدن بازتاب حقیقتی که در آثارش قرار دارد گردد در واقع هنر مند سالکی بود که در عروج به سه تیغ معنی انس میافتش و در قوس نزول دنیا راوی ان میگردد .
اساتیدهنر وارستگانی بودند که به نامحرمان فنون و رموز خود را آموزش نمیدادند و دانشجویان جز با تزکیه نفس نمیتوانستند مراتب هنری خود را بگذرانند .
تا نشوی آشنا زین پرده رمزی نشنوی
گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش
